Meta tags:
description=พูดด้วยการเขียน;

Headings (most frequently used words):

ประทีป, จิตติ, พูดด้วยการเขียน, ตู้ป, หน้า, เรื่องเข้าใหม่, อ่านย้อนหลัง, เรื่องในบ้าน, นานาทรรศนะ, ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่มีอยู่จริงในห้วงขณะหนึ่ง, ตุลาคม, 16, 2010,

Text of the page (most frequently used words):
#ประทีป (12), จิตติ (11), com (7), wordpress (5), ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่ม (4), เราและเงาของหนังเรื่องหนึ่ง (3), สวัสดีวันอาทิตย์ (3), ที่เห็นและเป็นไป (3), ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่มีอยู่จริงในห้วงขณะหนึ่ง (3), สมัครสมาชิกแล้ว (2), สมัครเป็นสมาชิก (2), comments (2), rss (2), ใจถึงใจ (2), เรื่องในบ้าน (2), ๒๕๕๓ (2), ไม่เดินอย่างเดียวดาย (2), ด้วยความระลึก (2), photo (2), postcard (2), คุณใส่ร้ายเรา (2), ความไม่ดี (2), อย่างไรก็ตาม (2), พูดด้วยการเขียน (2), เริ่มต้น, ออกแบบเว็บแบบนี้ด้วย, เว็บไซต์, ชื่อ, อีเมล, แสดงความเห็น, กำลังโหลดแสดงความเห็น, ยุบแถบนี้, จัดการการสมัครสมาชิก, เว็บใน, การอ่าน, รายงานเนื้อหานี้, เข้าสู่ระบบ, ลงทะเบียน, ความเป็นส่วนตัว, มีบัญชี, อยู่แล้วเหรอ, เข้าสู่ระบบตอนนี้, ลงทะเบียนให้ฉัน, สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่, บลอกที่, release, get, free, blog, prateep, ดิลล์, siraphornbooks, the, reader, มากด้วยคำถาม, แนะนำหนังสือน่าอ่าน, นานาทรรศนะ, ในตะกร้า, แวะพัก, ทักทาย, เส้นทางนักเขียน, ห้องภาพหวัด, บทความคัดสรรค์, หิ้งหนังสือ, 135, รำพึง, รำพัน, ภาพเล่าเรื่องเรื่องเล่าภาพ, ตระกร้าเรื่องสั้น, คุยกับวินทร์, เลียวฯ, คมคำ, คมความ, เลือกหมวดหมู่, วิกฤตการเมืองการปกครองสมัยใหม่, บทเรียนจากอังกฤษต่อกรณีพฤษภาคม, ราตรีสวัสดิ์, เรื่องเข้าใหม่, อ่านย้อนหลัง, หน้าโรงรับจำนำ, แด่พญาอินทรี, ครั้งหนึ่ง, กับ, ไมเคิล, แจ๊กสัน, คนตัวเล็ก, การปรากฏตัวของนักเขียนหนุ่ม, น่าน, หน้า, facebook, prateepjitti, hotmail, ตู้ป, หน้าถัดไป, ยิ่งละเลยปัจจุบัน, ยิ่งไม่เห็นสิ่งใด, ยิ่งพยายามทำความเข้าใจผู้คน, เหมือนยิ่งไม่รู้จักผู้คน, ยิ่งทำความเข้าใจกับชีวิต, ยิ่งเหมือนไม่เข้าใจชีวิต, ในความเป็นชีวิต, เราต่างเดินทางด้วยความโดดเดี่ยวในขณะย่างก้าวท่ามกลางผู้คน, ถูกหรือผิดต่างกันเพียงแค่ศรัทธา, ขอเพียงเราเข้าใจตัวตนของเรา, ไม่ต้องคาดหวังว่าผู้อื่นผู้ใดจะเข้าใจเรา, ไม่จำเป็น, หลังจากเรารำพันไปดังข้างต้น, เราคิดว่าจำเป็นหรือไม่ว่าผู้อื่นผู้ใดจะต้องเข้าใจเหตุผลของเรา, หากว่าเราอรรถาธิบายไปแล้ว, เช่นนั้นแล้วสิ่งที่เราคิด, เราเชื่อว่ามันเลว, ว่ามันไม่ดียังคงดำรงอยู่, เพียงเพราะเราไม่ต้องการให้มันดำรงอยู่มิใช่หรือ, ไม่จำเป็นที่เราต้องใช้การต่อสู้ที่เรียกว่าตาต่อตาฟันต่อฟัน, ไม่จำเป็นที่เราจะโต้ตอบความที่เราคิดว่าเลว, ด้วยการทำเลวกลับไป, ใช่แล้ว, เราอภัยให้คุณ, และปรารถนาให้คุณได้สัมผัสใจของเรา, เราจะชื่นชมในสิ่งดีของคุณ, คุณโบยตีเรา, เราจะสำนึกถึงความเจ็บปวด, ให้อภัยคุณ, ไม่โกรธคุณ, ปรารถนาให้คุณซึมซับความเจ็บปวดของเราบ้าง, เพื่อที่บางทีคุณจะเข้าใจถึงความเจ็บปวด, เมื่อคุณเข้าใจคุณจะเอาใจของเราใส่เข้าไปในใจคุณ, คุณจะรู้สึกเจ็บปวดเช่นเราบ้าง, เมื่อนั้นเราหวังว่าคุณจะเข้าใจในสิ่งที่คุณทำ, คุณจะเข้าใจว่าควรแล้วหรือที่จะกระทำเช่นนั้น, ใช่หรือไม่ว่าเราควร, หรืออย่างน้อยก็ควรจะตอบโต้ด้วยสิ่งตรงกันข้าม, เราไม่รู้ในรายละเอียดนักหรอกว่า, หลักการของอหิงสานั้นคืออะไร, ต้องทำอย่างไร, แต่เท่าที่เรารู้, เราจะไม่ตอบโต้โดยใช้วิธีที่เราถูกกระทำ, อะไรที่เราเชื่อ, เราคิดว่านั้นคือความชั่ว, เราจะไม่โต้ตอบด้วยความชั่ว, โบยตีเราด้วยวาจา, เราจะไม่โต้ตอบกลับด้วยสิ่งนั้น, ฉะนั้นเมื่อเราถูกโบยตี, เราจึงต้องอดทน, ทนอย่างที่สุด, ไม่ใช่อดทนอย่างถึงที่สุด, ซึ่งนั่นจะเป็นการนำเราไปสู่การบรรลุผล, ในหลักการอหิงสาใช่หรือไม่, คุณถึงได้รังควานเราเรื่อยมา, ผู้ซึ่งโบยเฆี่ยนตี, เรามีความเชื่อว่า, นั่นมิใช่ความพึงพอใจของคุณ, หรือนั่นคือความพึงพอใจ, หากใช่ก็มิจำเป็นต้องโบยตีใช่หรือไม่, หรือนั่นจะเป็นความพึงพอใจ, ตาต่อตาฟันต่อฟัน, ความสุขของผู้โบยตีคืออะไรหากไม่ใช่เสียงร้องของความเมตตา, ร่ำไห้, โอดครวญ, หากแต่ความนิ่งเฉยไม่ปริปากร้องกู่เรียกใช่ความสุขที่ผู้โบยตีพึงพอใจ, หากการเงียบนิ่งเฉยจัดเป็นการต่อสู้อย่างหนึ่ง, ไม่โต้ตอบด้วยวาจา, ไม่โต้ตอบด้วยกาย, ใช้ยิ้มรับเป็นการตอบโต้, หากคุณไม่แก่รงพอ, คุณจะรู้สึกว่าเหมือนโดนสบประมาท, เราไม่ยอมรับอย่างง่าย, หรอกว่า, คุณจะเย้ยถากถางเราอย่างไร, เราไม่ยอม, และเรากำลังต่อต้านคุณด้วยหลักอะไร, อหิงสา, หรืออย่างไร, ในเมื่อพื้นที่นี้เป็นที่ของเรา, เราจะพูดในสิ่งที่เราคิดและมอง, มันไม่ยากอะไรเลย, หากเราจะยอมค้อมหัวโดยดุษณีว่า, เหตุผลของเรานั้นคือ, คำแก้ตัว, เช่นกัน, มันไม่ยากอะไรเลยหากคุณจะยอมรับว่าถ้อยคำของเรานั้นคือ, คำอรรถาธิบาย, หาใช่ข้อแก้ตัว, เราอาจอยู่ทางซ้าย, และคุณอยู่ทางขวา, หรือเราทางขวาคุณทางซ้ายก็ได้, จริงแล้ว, อัตตาของคุณ, หรือของเราอาจสูงเท่าเทียมกัน, เพียงแต่มันแหวกออกไปคนละมุม, คนละทิศทาง, เราคิดว่า, อัตตา, ของคุณนั้นสูงเกินไป, เราไม่ว่าคุณโง่, เราคิดอย่างตลกบ้า, แม้เอากระจกเงาบานใหญ่มาวางตรงหน้าคุณ, คิดว่าคุณคงเดาไม่ออกว่าเรากำลังทำอะไร, คุณอาจยิ่งโมโห, กับท่าทีการแสดงออกทางสัญลักษณ์ของเรา, เหตุผลหนึ่งที่เราเลือกเงียบ, นั้นเป็นเพราะหลายต่อหลายครั้งที่คุณมอง, คุณคิด, ว่าเหตุผลของเรานั้นคือคำแก้ตัว, นานเข้า, หลายครั้งเข้าเราเหนื่อยใจ, เหนื่อยใจที่จะอรรถาธิบาย, เมื่อครั้นเราเลือกเงียบคุณกลับร้อนรน, อยากให้เราหาคำแก้ตัว, ขณะเดียวกันคุณไม่เคยมองย้อนกลับไปที่ตัวคุณเอง, เอาสิเอา, ใครจะบ้ากว่ากัน, หรือว่าเราบ้า, เหมือนคุณบ้า, คุณว่าเรากำลังต่อต้านด้วยการนิ่งเงียบ, เพิกเฉย, เหมือนยอมรับ, แต่คุณไม่ยอมรับท่าทีนั้น, เหมือนความเงียบจะสยบความเคลื่อนไหวได้, ทว่ากลับสยบไม่ได้, ครั้นเราเงียบคุณยิ่งร้อนรน, อยากให้เราพูด, พูดพูดพูดอะไรบางอย่างออกมา, การไม่พูดนั้นหาใช่ว่าเรายอมรับ, เราจำนน, ต่อข้อที่คุณกล่าวหา, สุดท้ายเราเลือกไม่พูด, คุณอยากว่าอย่างไรก็ว่ามา, แปลกพิลึกละ, ที่เขาต้องการให้เราพูด, ให้เราอธิบาย, สุดท้ายกลับมองเป็นคำแก้ตัว, อย่างนั้นแล้วจะต้องการไปทำไม, แต่ก็อีกนั่นละ, หากฝ่ายตรงข้ามไม่รับฟัง, ย่อมมองว่านั่นคือคำแก้ตัว, เหตุผลก็คือเหตุผล, คือคำอรรถาธิบายให้ฟัง, มีคนตั้งข้อกล่าวหาเอากับเรา, แน่นอน, เราย่อมมีเหตุผลโต้แย้ง, เหตุผลนั้นมันอาจเป็นข้อแก้ตัวสำหรับผู้ที่ตั้งข้อกล่าวหา, แต่สำหรับเรา, เหตุผลนั้นย่อมไม่ใช่ข้อแก้ตัว, เมื่อ, filed, under, ตุลาคม, 2010,

Text of the page (random words):
ประทีป จิตติ พูดด้วยการเขียน photo postcard ด้วยความระลึก ที่เห็นและเป็นไป ประทีป จิตติ สวัสดีวันอาทิตย์ ไม่เดินอย่างเดียวดาย ประทีป จิตติ พูดด้วยการเขียน ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่มีอยู่จริงในห้วงขณะหนึ่ง ตุลาคม 16 2010 filed under ใจถึงใจ ประทีป จิตติ 04 07 ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่มีอยู่จริงในห้วงขณะหนึ่ง เมื่อ มีคนตั้งข้อกล่าวหาเอากับเรา แน่นอน เราย่อมมีเหตุผลโต้แย้ง เหตุผลนั้นมันอาจเป็นข้อแก้ตัวสำหรับผู้ที่ตั้งข้อกล่าวหา แต่สำหรับเรา เหตุผลนั้นย่อมไม่ใช่ข้อแก้ตัว เหตุผลก็คือเหตุผล คือคำอรรถาธิบายให้ฟัง แต่ก็อีกนั่นละ หากฝ่ายตรงข้ามไม่รับฟัง ย่อมมองว่านั่นคือคำแก้ตัว แปลกพิลึกละ ที่เขาต้องการให้เราพูด ให้เราอธิบาย สุดท้ายกลับมองเป็นคำแก้ตัว อย่างนั้นแล้วจะต้องการไปทำไม สุดท้ายเราเลือกไม่พูด คุณอยากว่าอย่างไรก็ว่ามา การไม่พูดนั้นหาใช่ว่าเรายอมรับ เราจำนน ต่อข้อที่คุณกล่าวหา ครั้นเราเงียบคุณยิ่งร้อนรน อยากให้เราพูด พูดพูดพูดอะไรบางอย่างออกมา เหมือนความเงียบจะสยบความเคลื่อนไหวได้ ทว่ากลับสยบไม่ได้ คุณว่าเรากำลังต่อต้านด้วยการนิ่งเงียบ เพิกเฉย เหมือนยอมรับ แต่คุณไม่ยอมรับท่าทีนั้น ๆ เหมือนคุณบ้า หรือว่าเราบ้า เอาสิเอา ใครจะบ้ากว่ากัน เหตุผลหนึ่งที่เราเลือกเงียบ นั้นเป็นเพราะหลายต่อหลายครั้งที่คุณมอง คุณคิด ว่าเหตุผลของเรานั้นคือคำแก้ตัว นานเข้า หลายครั้งเข้าเราเหนื่อยใจ เหนื่อยใจที่จะอรรถาธิบาย เมื่อครั้นเราเลือกเงียบคุณกลับร้อนรน อยากให้เราหาคำแก้ตัว ขณะเดียวกันคุณไม่เคยมองย้อนกลับไปที่ตัวคุณเอง เราคิดอย่างตลกบ้า ๆ แม้เอากระจกเงาบานใหญ่มาวางตรงหน้าคุณ คิดว่าคุณคงเดาไม่ออกว่าเรากำลังทำอะไร คุณอาจยิ่งโมโห กับท่าทีการแสดงออกทางสัญลักษณ์ของเรา เราไม่ว่าคุณโง่ เราคิดว่า อัตตา ของคุณนั้นสูงเกินไป จริงแล้ว อัตตาของคุณ หรือของเราอาจสูงเท่าเทียมกัน เพียงแต่มันแหวกออกไปคนละมุม คนละทิศทาง เราอาจอยู่ทางซ้าย และคุณอยู่ทางขวา หรือเราทางขวาคุณทางซ้ายก็ได้ มันไม่ยากอะไรเลย หากเราจะยอมค้อมหัวโดยดุษณีว่า เหตุผลของเรานั้นคือ คำแก้ตัว เช่นกัน มันไม่ยากอะไรเลยหากคุณจะยอมรับว่าถ้อยคำของเรานั้นคือ คำอรรถาธิบาย หาใช่ข้อแก้ตัว อย่างไรก็ตาม ในเมื่อพื้นที่นี้เป็นที่ของเรา เราจะพูดในสิ่งที่เราคิดและมอง เราไม่ยอมรับอย่างง่าย ๆ หรอกว่า คุณจะเย้ยถากถางเราอย่างไร เราไม่ยอม และเรากำลังต่อต้านคุณด้วยหลักอะไร อหิงสา หรืออย่างไร หากการเงียบนิ่งเฉยจัดเป็นการต่อสู้อย่างหนึ่ง ไม่โต้ตอบด้วยวาจา ไม่โต้ตอบด้วยกาย ใช้ยิ้มรับเป็นการตอบโต้ หากคุณไม่แก่รงพอ คุณจะรู้สึกว่าเหมือนโดนสบประมาท ความสุขของผู้โบยตีคืออะไรหากไม่ใช่เสียงร้องของความเมตตา ร่ำไห้ โอดครวญ หากแต่ความนิ่งเฉยไม่ปริปากร้องกู่เรียกใช่ความสุขที่ผู้โบยตีพึงพอใจ หรือนั่นคือความพึงพอใจ หากใช่ก็มิจำเป็นต้องโบยตีใช่หรือไม่ หรือนั่นจะเป็นความพึงพอใจ ตาต่อตาฟันต่อฟัน อย่างไรก็ตาม เรามีความเชื่อว่า นั่นมิใช่ความพึงพอใจของคุณ ผู้ซึ่งโบยเฆี่ยนตี คุณถึงได้รังควานเราเรื่อยมา ฉะนั้นเมื่อเราถูกโบยตี เราจึงต้องอดทน ทนอย่างที่สุด ไม่ใช่อดทนอย่างถึงที่สุด ซึ่งนั่นจะเป็นการนำเราไปสู่การบรรลุผล ในหลักการอหิงสาใช่หรือไม่ เราไม่รู้ในรายละเอียดนักหรอกว่า หลักการของอหิงสานั้นคืออะไร ต้องทำอย่างไร แต่เท่าที่เรารู้ เราจะไม่ตอบโต้โดยใช้วิธีที่เราถูกกระทำ อะไรที่เราเชื่อ เราคิดว่านั้นคือความชั่ว ความไม่ดี เราจะไม่โต้ตอบด้วยความชั่ว ความไม่ดี คุณใส่ร้ายเรา โบยตีเราด้วยวาจา เราจะไม่โต้ตอบกลับด้วยสิ่งนั้น ใช่หรือไม่ว่าเราควร หรืออย่างน้อยก็ควรจะตอบโต้ด้วยสิ่งตรงกันข้าม คุณใส่ร้ายเรา เราจะชื่นชมในสิ่งดีของคุณ คุณโบยตีเรา เราจะสำนึกถึงความเจ็บปวด ให้อภัยคุณ ไม่โกรธคุณ ปรารถนาให้คุณซึมซับความเจ็บปวดของเราบ้าง เพื่อที่บางทีคุณจะเข้าใจถึงความเจ็บปวด เมื่อคุณเข้าใจคุณจะเอาใจของเราใส่เข้าไปในใจคุณ คุณจะรู้สึกเจ็บปวดเช่นเราบ้าง เมื่อนั้นเราหวังว่าคุณจะเข้าใจในสิ่งที่คุณทำ คุณจะเข้าใจว่าควรแล้วหรือที่จะกระทำเช่นนั้น ใช่แล้ว เราอภัยให้คุณ และปรารถนาให้คุณได้สัมผัสใจของเรา ไม่จำเป็นที่เราจะโต้ตอบความที่เราคิดว่าเลว ด้วยการทำเลวกลับไป ไม่จำเป็นที่เราต้องใช้การต่อสู้ที่เรียกว่าตาต่อตาฟันต่อฟัน เช่นนั้นแล้วสิ่งที่เราคิด เราเชื่อว่ามันเลว ว่ามันไม่ดียังคงดำรงอยู่ เพียงเพราะเราไม่ต้องการให้มันดำรงอยู่มิใช่หรือ หลังจากเรารำพันไปดังข้างต้น เราคิดว่าจำเป็นหรือไม่ว่าผู้อื่นผู้ใดจะต้องเข้าใจเหตุผลของเรา หากว่าเราอรรถาธิบายไปแล้ว ไม่จำเป็น ไม่ต้องคาดหวังว่าผู้อื่นผู้ใดจะเข้าใจเรา ขอเพียงเราเข้าใจตัวตนของเรา ถูกหรือผิดต่างกันเพียงแค่ศรัทธา ในความเป็นชีวิต เราต่างเดินทางด้วยความโดดเดี่ยวในขณะย่างก้าวท่ามกลางผู้คน ยิ่งทำความเข้าใจกับชีวิต ยิ่งเหมือนไม่เข้าใจชีวิต ยิ่งพยายามทำความเข้าใจผู้คน เหมือนยิ่งไม่รู้จักผู้คน ยิ่งละเลยปัจจุบัน ยิ่งไม่เห็นสิ่งใด ๑๕ ต ค ๕๓ comments 4 หน้าถัดไป ตู้ป ณ prateepjitti hotmail com facebook com ประทีป จิตติ หน้า photo postcard น่าน ๒๕๕๓ ด้วยความระลึก การปรากฏตัวของนักเขียนหนุ่ม คนตัวเล็ก ครั้งหนึ่ง กับ ไมเคิล แจ๊กสัน แด่พญาอินทรี ที่เห็นและเป็นไป ประทีป จิตติ หน้าโรงรับจำนำ สวัสดีวันอาทิตย์ ไม่เดินอย่างเดียวดาย เรื่องเข้าใหม่ อ่านย้อนหลัง ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่มีอยู่จริงในห้วงขณะหนึ่ง ๒๖ ราตรีสวัสดิ์ ๒๕ ๒๔ วิกฤตการเมืองการปกครองสมัยใหม่ บทเรียนจากอังกฤษต่อกรณีพฤษภาคม ๒๕๕๓ เรื่องในบ้าน เรื่องในบ้าน เลือกหมวดหมู่ 1 1 คมคำ คมความ 1 คุยกับวินทร์ เลียวฯ 99 ตระกร้าเรื่องสั้น 14 ที่เห็นและเป็นไป 59 ภาพเล่าเรื่องเรื่องเล่าภาพ 6 รำพึง รำพัน 5 สวัสดีวันอาทิตย์ 135 หิ้งหนังสือ 34 บทความคัดสรรค์ 21 ห้องภาพหวัด ๆ 9 เส้นทางนักเขียน 1 แวะพัก ทักทาย 38 ใจถึงใจ 9 ในตะกร้า 77 นานาทรรศนะ แนะนำหนังสือน่าอ่าน บน the reader มากด้วยคำถาม kk บน ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่ม ประทีป บน ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่ม siraphornbooks บน ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่ม ประทีป จิตติ บน เราและเงาของหนังเรื่องหนึ่ง ดิลล์ บน เราและเงาของหนังเรื่องหนึ่ง ประทีป จิตติ บน เราและเงาของหนังเรื่องหนึ่ง prateep บน ถ้อยคำรำพึงในความเงียบซึ่งไม่ม get a free blog at wordpress com release rss comments rss บลอกที่ wordpress com ประทีป จิตติ สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ wordpress com สมัครเป็นสมาชิก สมัครสมาชิกแล้ว ประทีป จิตติ ลงทะเบียนให้ฉัน มีบัญชี wordpress com อยู่แล้วเหรอ เข้าสู่ระบบตอนนี้ ความเป็นส่วนตัว ประทีป จิตติ สมัครเป็นสมาชิก สมัครสมาชิกแล้ว ลงทะเบียน เข้าสู่ระบบ รายงานเนื้อหานี้ ดู เว็บใน การอ่าน จัดการการสมัครสมาชิก ยุบแถบนี้ กำลังโหลดแสดงความเห็น แสดงความเห็น อีเมล ชื่อ เว็บไซต์ ออกแบบเว็บแบบนี้ด้วย wordpress com เริ่มต้น