Meta tags:
description=Just another WordPress.com weblog;

Headings (most frequently used words):

นกกระเรียง, พิษนารี, just, another, wordpress, com, weblog, อิ่มอุ่น, คนล่าฝัน, ขอได้ไหม, ความรัก, กับ, ความผูกพันธ์, เงียบ, แต่ไม่เหงา, blue, flowers, รออะไร, โอ้, ชีวิต, ตอนจบ, ตอนที่, คลังเก็บ, หมวดหมู่, หน้า, blogroll, นิยาม,

Text of the page (most frequently used words):
2007 (17), คือ (12), uncategorized (11), เขียนใน (10), โดย (10), sisterpoon (10), รู้สึกว่า (10), #wordpress (9), กะตั้ง (9), ปัตตั้ง (8), com (7), กรกฎาคม (7), comments (6), พิษนารี (5), มิถุนายน (5), ผูกพัน (5), รัก (5), comment (4), นกกระเรียง (4), โอ้ (4), กับ (4), นะคะ (4), ฮื่อๆๆ (3), ชีวิต (3), แม่จ๋า (3), ความผูกพัน (3), คนล่าฝัน (3), ต้องการ (2), เข้าสู่ระบบ (2), สมัครสมาชิกแล้ว (2), สมัครเป็นสมาชิก (2), ชายหนุ่ม (2), หญิงสาว (2), นั้น (2), แล้วชายหนุ่ม (2), ปะตัง (2), เสียง (2), แล้ว (2), ได้โปรดเถิด (2), อย่างเด็จขาด (2), เรื่อง (2), blue (2), flowers (2), http (2), เงียบ (2), หรือ (2), who (2), ขอบคุณเหลือเกิน (2), ความรัก (2), ได้ไหม (2), มีชีวิตเกิดมาแค่ครั้งเดียวเท่านั้น (2), อย่าปล่อยมันซังกะตายไปวันๆ (2), โลกนี้มิมีเทียบเทียม (2), just (2), another (2), weblog (2), เริ่มต้น, ออกแบบเว็บแบบนี้ด้วย, เว็บไซต์, ชื่อ, อีเมล, แสดงความเห็น, กำลังโหลดแสดงความเห็น, ยุบแถบนี้, จัดการการสมัครสมาชิก, เว็บใน, การอ่าน, รายงานเนื้อหานี้, ลงทะเบียน, ความเป็นส่วนตัว, มีบัญชี, อยู่แล้วเหรอ, เข้าสู่ระบบตอนนี้, ลงทะเบียนให้ฉัน, บลอกที่, wpthemes, สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่, xfn, valid, xhtml, สร้างบัญชี, นิยาม, org, blogroll, หน้า, love, first, impress, เพลงโดนใจ, เพลงที่ชอบ, อมยิ้ม, ส่วนตัวนิดนึง, สาระพัน, คำถาม, สวัสดีปีกุน, อู๊ดๆๆ, รู้ไว้ใช่ว่า, ระบายอารมณ์, พรรณนาโวหาร, นานา, สาระ, หมวดหมู่, ธันวาคม, 2006, มกราคม, กุมภาพันธ์, มีนาคม, เมษายน, คลังเก็บ, older, posts, โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ, อยู่มาวันหนึ่งหญิงสาวผู้เป็นภรรยาของชายหนุ่มแล้วนั้นได้ขอร้องให้เขาสร้างห้องเล็ก, ๆให้ขึ้นที่ข้าง, ๆบ้าน, ข้าอยากจะทอผ้าเพื่อให้ท่านนำไปขายบางทีเราอาจโชคดีขายได้เงินมาซื้ออาหารดี, ๆไว้กินบ้าง, จึงรีบทำตามที่นางขอร้องคือสร้างห้องเล็ก, ๆขึ้นให้นางห้องหนึ่ง, เมื่อสร้างห้องที่นางต้องการเสร็จแล้ว, วันนี้นางจะเข้าไปทอผ้าชายหนุ่มรีบไปหาเศษไหมมาให้นางแต่ก่อนที่นางจะเข้าห้องไปนั้นนางได้, หันมาสั่งกับชายหนุ่มอย่างเอาจริงเอาจังว่า, แล้ววันนี้หิมะก็หยุดตกลงแล้ว, ท้องฟ้าแจ่มใสพระอาทิตย์ได้เวลารีบออกมายื่นหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส, แต่ว่า, หญิงสาวกำลังจะต้องจากไปชายหนุ่มรีบวิ่งตามนางไปและตรงเข้าจับมือนางไว้แล้วพูดบอกนางว่า, ถ้านางยังไม่ตกลงปลงใจที่จะไปอยู่กับใครละก็, ได้โปรดอยู่ที่นี่กับข้าเถิด, ข้าอยากให้นางอยู่ที่นี่ตลอด, อย่าจากข้าไปเลย, แล้วจึงเป็นด้วยการนี้ทั้งสองเลยตกลงปลงใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันนับ, ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา, อย่างมีความสุข, แต่ว่าแม้แต่จะเป็นวันรุ่งขึ้นและรุ่งขึ้นมาอีกวันแล้วก็ตาม, หิมะก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกให้เลยสักนิดเดียว, ยังคงตกหนักอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหยุด, หญิงสาวและชายหนุ่มจึงออกไปไหนไม่ได้, หญิงสาวนางนั้น, จึงหันมาปฏิบัติพัดวีชายหนุ่มให้โดยการทำอาหารที่มีเสบียงอยู่เหลือน้อยนิดนั้น, แล้วนางยังเย็บปักถักร้อย, เก่งเป็นเยี่ยมเลยทีเดียวอีกด้วย, นางขยันไม่ปล่อยเวลาให้ปล่าวประโยชน์เที่ยวตามเก็บเสื้อผ้าเก่า, ๆของชาย, หนุ่มมาปะและซ่อมให้, นางคงคิดตอบแทนที่ชายหนุ่มให้ที่พักหลบหิมะมาตั้งหลายวันนั่นเอง, ข้ามีเสบียงอาหารพกติดตัวมาด้วย, อนุญาติให้ข้าได้ทำอาหารให้ท่านเพื่อเป็นการตอบแทนด้วยเถิด, แล้วนางก็ล้วงเอาห่อผ้าที่นางพกเสบียงอาหารติดตัวนั้นออกมาและจัดการทำอาหารให้ชายหนุ่มทันที, แล้วนาง, ยังเล่าเรื่องของนางให้ชายหนุ่มฟังอีกด้วยว่า, นางนั้นพ่อแม่ได้ตายลงเสียหมดแล้ว, ต้องอยู่ตัวคนเดียว, และก่อนตายพ่อของนางได้บอกว่ามีเพื่อนคนรู้จักกันอาศัยอยู่ที่เมืองนี้, นางจึงดั้นด้นมาที่เมืองที่นาง, ไม่เคยมาและรู้จักมาก่อน, นางเลยต้องหลงทางแลัวเดินวกไปวนมาจนมาถึงบ้านของเขาอย่างที่เขาเห็น, นี่แหละ, ชายหนุ่มนิ่งฟังและพยักหน้ารับคำนางแล้วเขาจึงพานางเข้ามานั่งผิงไฟที่ก่อไว้อยู่ตรงกลางบ้านแล้วบอกกับ, นางว่า, เชิญนางนั่งผิงไฟให้ร่างกายอุ่นเสียก่อน, ทำตัวให้สบาย, ๆไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก, ยิ้มรับแล้วลงนั่งพร้อมกับมองไปรอบ, นางเห็นสำรับอาหารที่ชายหนุ่มคงจะเตรียมไว้เพื่อจะกินมื้อนี้, ด้วยชายหนุ่มนั้นตัวคนเดียวและหมู่นี้เขาก็ไม่ได้เข้าไปในเมืองเพื่อหาซื้ออะไร, อาหารที่เขาตั้งสำรับวาง, ไว้นั้นจึงมีแต่ข้าวกับผักดองอย่างเดียวเท่านั้นเอง, แต่เขาก็ยังเชื้อเชิญให้นางกินอีกด้วย, นางจึงบอก, กับเขาว่า, ด้วยชายหนุ่มนั้นเป็นคนใจดีมีเมตตาอยู่, เขาจึงนึกสงสารนางที่ต้องยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเย็นแบบ, จึงบอกกับนางว่า, ข้างนอกน่ะหนาวมากนะ, ก่อนอื่นถ้านางจะมีธุระอะไรก็เข้ามาข้างใน, บ้านก่อนดีกว่า, เดี๋ยวจะไม่สบายไป, เชิญ, ๆเข้ามาข้างในก่อนเถอะ, แล้วค่อยพูดถึงธุระของนางนะ, หญิงสาวนางนั้นทำท่าทางเหมือนโล่งใจอะไรบางอย่าง, แล้วนางจึงเอ่ยกับชายหนุ่มเจ้าของบ้านว่า, ข้าเดินหลงทางมาไกลเหลือเกิน, ต้องเดินวกไปวนมาด้วยหาทางไม่ถูก, คืนนี้ดึกมากแล้วอยากจะ, ขอความกรุณาจากท่าน, ขอให้ข้าได้ค้างที่นี่สักคืนด้วยเถิด, แล้วจากวันนั้นมาอีกหลายวันเหมือนกันของคืนวันหนึ่ง, มีเสียงเหมือนมีคนมาเคาะประตูกระท่อม, ของชายหนุ่มอยู่, กอ้ง, ๆๆๆ, เมื่อชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดประตูดูก็เห็นว่าได้มีหญิงสาวผู้ที่มีความ, งดงามอย่างที่จะหาที่เสมอเหมือนแล้วมิได้นางหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่, ที่ตัวนางนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า, และที่เสื้อผ้านั้นมีแต่หิมะปกคลุมเลอะเทอะจนเป็นสีขาวขาวโพลนไปหมดทั้งตัว, นี่นางคงจะเดินฝ่า, หิมะมาเป็นเวลานานมากอย่างแน่นอน, เขาคิด, เขามองจนเจ้านกกระเรียงขาวตัวนั้นบิน, จนหายลับไปจากสายตาของเขาเลยทีเดียว, เขานึก, ว่ามันคงจะดีใจที่ได้รอดชีวิตนะ, แล้วเขาก็ดีใจและ, มีความสุขที่ได้ช่วยชีวิตของมันไว้, ขอให้เจ้าจงปลอดภัยเถิด, เขานึกอธิฐานให้มันแล้วเดินกลับที่อยู่อาศัย, อันเปล่าเปลี่ยวและเดียวดายของตนไปเหมือนกัน, แล้วเจ้านกกระเรียงขาวตัวนั้นก็กระพือปีก, พรึ่บๆๆๆ, แล้วส่งเสียงอันดังร้องขึ้นเหมือนมันดีใจก่อน, ที่จะทยานบินขึ้นสู่ท้องฟ้าโผบินจากตรงนั้นไปอย่างเชื่องช้า, จากตรงนั้นไปในทันที, ชายหนุ่มยืนมองนก, กระเรียงขาวที่โผบินไปสู่อิสระได้อีกครั้งตัวนั้นอย่างนิ่งนาน, พอดึงลูกธนูออกแล้วชายหนุ่มก็จัดการล้างบาดแผลที่มีแต่คราบเลือดนั้นด้วยน้ำกินในกระบอกที่เขาพกติดตัว, อยู่, เมื่อล้างแผลเสร็จแล้วเขาก็ฉีกชายเสื้อที่เขาสวมใส่อยู่นั้นมาพันรอยแผลให้, เจ้านกกระเรียงตัวนั้นมัน, จ้องมองชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลาที่เขาทำแผลให้มันเหมือนกัน, เหมือนมันซึ้งในน้ำใจและขอบคุณเขา, อย่างที่สุด, เมื่อทำแผลให้เสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วชายหนุ่มก็พูดกับมันว่า, ส่า, อีกสักพักเจ้าก็จะหายเป็น, ปกติ, กลับไปที่, ๆของเจ้าได้แล้ว, แล้วก็ระวังตัวให้ดีอย่าให้ใครเขายิงเจ้าได้อีก, รู้ไหม, เขาจึงรีบเดินเข้าไปดูใกล้, จึงเห็นว่าที่ปีกของนกกระเรียงตัวนั้นมีลูกธนูอันใหญ่ปักอยู่, ใครกันนะที่ทำ, แบบนี้ได้, น่าสงสารเจ้าเหลือเกิน, คงจะเจ็บมากสินะ, ชายหนุ่มให้นึกสงสาร, เจ้านกกระเรียงขาวที่, โชคร้ายตัวนี้ขึ้นมาอย่างจับใจ, เขาเลยเข้าไปอุ้มเจ้านกกระเรียงตัวนั้นอย่างถนุถนอมเพื่อไม่ให้มันตกใจ, ไปมากกว่านี้อีก, แล้วจึงค่อย, ๆดึงลูกธนูที่ติดอยู่ที่ปีกของมันออกให้, เขาหาตัดไม้ไปเรื่อย, ๆจนมืดค่ำลงแล้ว, จึงเดินลงเขามาเรื่อย, ๆเพื่อที่จะกลับที่อยู่อาศัยของตน, แล้วกลางทาง, ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินกลับที่อยู่, ๆนั้น, ก็มีอะไรบางอย่างเห็นเป็นสีขาว, ลอยละลิ่วล่วงตกลงมา, จากท้องฟ้าเบื้องบน, ชายหนุ่มพยายามเพ่งมองก็เห็นเป็น, นกกระเรียงสีขาว, สวยงามมากตัวหนึ่งกำลังนอนดิ้น, ทำท่าทางเหมือนกับจะปีกหักอะไรทำนองนั้น, และนอนร้องอยู่เหมือนจะเจ็บและทรมานอย่างมาก, เจ้านก, กระเรียงนอนดิ้นรน, ร้องขอความช่วยเหลืออยู่อย่างน่าเวทนา, ทำไมอยู่, ๆก็บินตกลงมานะ, ชาย, หนุ่มรำพึงออกมาด้วยความสงสัย, นานมาแล้วมีชายหนุ่มผู้ยากจนผู้หนึ่ง, อาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเดียวดายตัวคนเดียวไม่มีพ่อแม่, และแม้แต่พี่น้องสักคนเดียวอยู่, ที่บ้านกลางเขาแห่งหนึ่ง, ชายหนุ่มผู้นี้มีอาชีพตัดไม้และหาของ, ป่า, แล้วจะนำลงไปขายที่ในเมืองหาเลี้ยงตัวไปวันๆเรื่อยมา, ชายหนุ่มผู้นี้นั้นถึงแม้ว่าเขาจะยากจน, หาเช้ากินค่ำก็ตาม, แต่เขาก็เป็นคนที่ขยันขันแข็งและเป็นคนดีมีเมตตามากคนหนึ่ง, วันหนึ่งซึ่งเป็น, กลางฤดูที่หนาวเย็น, หิมะตกปกคลุมทั่วไปไม่มีของป่าที่จะหาเก็บและนำไปขายได้นั้นชายหนุ่มจะ, ขึ้นมาบนเขาและหาตัดไม้เพื่อเก็บสะสมเอาไว้, วันนี้ก็เหมือนกันเขาขึ้นมาบนเขาและตั้งหน้าตั้งตา, ตัดไม้อย่างขมักเขม่น, ไม่ได้สนใจว่าจะมีหิมะตกจนท่วมเขาและเดินลำบากลำบนแค่ไหนก็ตาม, ตอนที่, อวสาน, ขอให้ท่านจงมีแต่ความสุข, ข้าจำต้องขอลา, ลาก่อน, เมื่อนางพูดลาชายหนุ่มจบแล้ว, หญิงสาวก็เดินออกไป, พอร่างของนางออกมาพ้นประตู, ก็ค่อยๆ, กลับร่างเป็นนกกระเรียง, สีขาวอีกครั้ง, แล้วทยาน, บินขึ้นสู่ท้องฟ้า, บินสูงขึ้น, สูงขึ้นไปเรื่อยๆ, ชายหนุ่มนั้นก็รีบวิ่งตามนางออกมา, เห็นนกกระเรียงตัวนั้นกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า, เขาตะโกนจนสุดเสียงว่า, ข้าไม่ดีเอง, ข้าผิดไปแล้ว, ได้, โปรดอย่าจาก, ข้าไปเลย, แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะร่ำให้, คร่ำครวญ, และตะโกนร้องเรียกอย่างไร, ขาวตัวนั้น, ก็ไม่มีท่าทีที่จะหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นสามีอีกเลย, ยังคงบิน, สูงขึ้นๆ, และกระพือปีก, เป็นครั้งสุดท้าย, เหมือนจะกล่าวลาเขา, และลาจากการเป็นมนุษย์, แล้วบินหายลับ, ไปจากท้องฟ้า, ในที่สุด, และนางยังบอกเขาทั้งน้ำตาอีกว่า, แต่เมื่อท่านได้, เห็นร่างที่แท้จริงของข้าแล้ว, ข้าก็ไม่สามารถที่, จะอยู่กับท่านต่อไปได้อีก, ข้าจะต้องจากไปเพราะมันเป็นกฏข้อห้ามที่สำคัญ, ชายหนุ่มรีบบอกและอ้อน, วอนนางว่า, อภัยให้ข้าเถิด, ข้าผิดไปแล้วและอย่าจากข้าไปไหนเลย, นางจะเป็นอย่างไรก็ได้, แต่อย่าจากข้า, ไปเลย, แต่นางก็ได้แต่สั่นหน้าและก้มหน้าลงต่ำอย่างเศร้าหมองร้องให้อยู่อย่างนั้น, นางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผู้สามี, และร้องให้, คร่ำครวญสะอึก, สะอื่นปานจะขาดใจบอกกับเขาว่า, ฮื่อ, ข้าคือนกกระเรียงตัวที่โดนลูกธนูยิงและ, ตกลงมาเอง, ข้าได้ท่านช่วยเหลือไว้, จึงไม่ต้องตายไปครั้งนั้น, ข้าจึงอยากจะตอบแทนพระคุณ, ของท่านที่เมตตาช่วยเหลือ, จึงแปลงร่างมา, เพราะอยากจะรับใช้เพื่อตอบแทนบุญคุณของท่าน, นกกระเรียงสีขาวตัวนั้น, ก็ค่อย, ๆกลับร่างขึ้นกลับมาเป็นหญิงสาวทันที, เมื่อเสียงตกใจของชายหนุ่มดังขึ้น, เสียงกี่กระตุกก็หยุดลงอย่างกระทันหัน, ไม่มีเสียงของหญิงสาวตอบรับออกมาเลย, ยังคงมีแต่เสียงกี่นั้นกระตุกดัง, อยู่อย่างเดิม, อย่างเดียว, ความรู้สึกเป็นห่วงนั้นทวีมากขึ้น, ๆจนเขาสุดที่จะระงับใจไว้ได้, และลืมสัญญาที่, ให้ไว้กับ, หญิงสาวเสียสนิท, ชายหนุ่มค่อยๆแง้มเปิดประตูออกและ, เข้าไปข้างใน, ก็ต้องชะงัก, ตกใจ, สุดขีดกับภาพที่เขาได้เห็น, เพราะข้างในห้องนั้นไม่มีหญิงสาว, มีแต่นกกระเรียงสีขาวตัวหนึ่ง, ร่างกายผอม, มาก, และขนตามปีกตามตัวแทบจะไม่มีตัวหนึ่ง, กำลังนั่งกระชากกี่กระตุกไป, และดึงขนจากปีกของตัวเอง, ปักแซมเข้าไปกับตัวผ้าที่อยู่ในกี่นั้นอย่างขมักเขม่น, เขาถึงกับพูดขึ้นด้วยความตกใจว่า, ก็เริ่มดังขึ้นเหมือนทุกครั้ง, แต่ครั้งนี้, เสียงกี่กระตุก, ดังอย่าง, อ่อนแรง, เหมือนเศร้าโศรกไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ได้ยิน, ชายหนุ่มให้นึกเป็นห่วง, และก็เริ่มคิดสงสัย, ว่าทำไมนางจึง, คอยห้ามไม่ให้เปิดประตูและดูนะ, และเมื่อ, ความสงสัยบังเกิดขึ้น, และพร้อมกับความเป็นห่วงหญิงสาวผู้เป็น, ภรรยาก็บังเกิดขึ้นมาอีกด้วย, เขานั่งฟังเสียกี่กระตุกที่ดังเศร้าศร้อยเหมือนระทมทุกข์นั้นอย่างทุรนทุราย, เขาก็มาได้คิดขึ้นได้ว่า, เขาก็ได้เงินมามากแล้ว, และก็มีเงินมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมาย, แล้วทำไมเข้าจึง, จะคิดโลภอีกเล่า, แล้วอยู่, ๆเขาก็เกิดสังหรห์ใจอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล, แล้วทันทีนั้นเขาก็, วิ่งไปที่ห้องที่นางอยู่นั้น, เขาตรงเข้าทุบประตูและตะโกนบอกกับนางว่า, พอเถอะ, พอแล้ว, ไม่ต้องถัก, ผ้าแล้ว, แต่เสียงกี่กระตุกที่ดังอยู่ไม่ยอมหยุดนั้น, คงดังกลบเสียงของเขาเสียจนหมด, ชายหนุ่มขนเงินมากมายกลับมาบ้าน, แต่เพราะความคิดโลภ, ได้มามากแล้วก็อยากที่จะได้มากขึ้นไปอีก, เขา, จึงอ้อนวอนหญิงสาวอีกว่า, ขอข้าอีกครั้งเดียว, ข้าให้สัญญากับญาติของโตโน่ไปแล้ว, ว่าจะเอา, ผ้าไปให้, ข้าขอเป็นครั้งสุดท้าย, แล้วข้าจะไม่ขอให้เจ้าทอผ้าให้อีกต่อไป, นั้นนางร่างกายทรุดโทรม, ลงมากจากการทอผ้าผืนที่สอง, แต่นางก็ทนการขอร้องของสามีมิได้, นางนั่งคิด, และสุดท้ายก็เอ่ยกับชายหนุ่ม, ผู้เป็นสามีว่า, ข้าจะขึ้นกี่, ถักผ้าให้กับท่านอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย, แต่ท่านจะต้องตรงต่อคำสัญญาเหมือนกับทุกๆ, ครั้งนะ, คือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่เปิดประตูและเข้าไปดู, ในขณะที่ข้าทอผ้าอยู่, เป็นอันขาด, กล่าวแล้ว, หญิงสาวก็เดินอย่างคนหมดแรง, หายเข้าไปในห้อง, และได้สมนาคุณ, มอบเงินให้ชายหนุ่มมากกว่าคราวที่แล้วหลาย, เท่าตัวเมื่อชายหนุ่มได้เงินแล้ว, และกำลังจะลากลับญาติของโตโน่ก็พูดขึ้นอีกว่า, ถ้าท่านยังมีทางที่จะหาผ้า, อย่างนี้มาได้อีก, ก็นึกถึงข้านะ, ข้าจะรับซื้อเองทั้งหมด, หามาให้ข้าอีก, ชายหนุ่มยิ่งคิดโลภ, เขาจึงรับปาก, ออกไปว่า, แล้วข้าจะรีบหาผ้าผืนไหม่, มาให้ท่าน, ว่าแล้วก็อำลากลับเขาเดินนึกมาตลอดทางว่า, ถ้าขาย, ได้ราคาดีอย่างนี้เรื่อยไปเขาจะต้องสุขสบายและรวยขึ้นมาอย่างแน่นอน, แล้วเสียงกี่ทอผ้าก็ดัง, ดังขึ้นมาอีกวาระ, จากนั้น, อีกสามวันต่อมา, พอเสียงกี่, กระตุกเงียบลงประตูก็ค่อยๆแง้มเปิดออก, หญิงสาวดูร่างกายผอมทรุดโทรมลงไปจนแปลกตา, นางเดินระทวย, ถือผ้าที่ทอเสร็จออกมามอบให้กับชายหนุ่ม, แต่ด้วยความดีใจที่เห็นผ้าและคิดถึงแต่รางวัลที่จะได้รับอย่างเดียวนั้น, ชายหนุ่มจึงมิได้, เห็นความทรุดโทรมจนผิดสังเกตของหญิงสาวผู้เป็นภรรยา, เขารีบตาลีตาเลือก, ฉวยผ้าจาก, นางแล้วรีบออกเดินทางไปขายผ้าทันที, ญาติของโตโน่เห็นชายหนุ่ม, ดั้นด้นเอาผ้ามาให้, ก็ดีอก, ดีใจเป็นอย่างมากพร่ำพูดชมแต่ความสวยงาม, ของผ้าไม่ขาดปาก, ทำไมมันถึงได้, สวยงามจนไม่มีที่ติทุกผืน, แบบนี้, จะหาที่เปรียบเสมือนไม่มีอีก, และกล่าวขอร้องกับนางว่า, ญาติของ, โตโน่ท่านนั้นท่านถูกใจผ้าที่เจ้าทอมาก, อยากได้อีกเจ้าช่วยทอให้ท่านอีกสักผืน, หญิงสาวทนคำอ้อนวอน, ของสามี, ไม่ได้, ก็จำใจเดินระทวย, เข้าไปทอผ้าให้, ตามคำขอร้องของสามีสุดที่รักอีกครั้ง, และนางก็ยังหันมา, คาดคั้นสั่งกับชายหนุ่มเหมือนกับกลัวเขาลืมอีกว่า, ท่านอย่าลืมสัญญานะว่า, จะไม่เปิดประตูเข้าไปดูข้างใน, ชายหนุ่มให้เป็นแสนจะดีใจ, ที่ได้เงินมามากอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อนเช่นนั้น, จึงรีบเอาเงินที่ได้รับนั้นไปซื้อ, สะเบียงอาหาร, และของฝากมากมายกลับมาบ้าน, เมื่อมาถึงบ้านชายหนุ่มก็รีบเล่าเรื่องราวต่าง, ที่เกิดขึ้นใน, เมืองและไม่ลืมเล่าเรื่องที่ตนโชคดี, ได้พบกับญาติของโตโน่เข้าอย่างบังเอิญ, และได้ขายผ้าผืนนั้นไปได้เงิน, มากมาย, ชายหนุ่มเห็นว่าผ้านั้นขายได้ราคาดีจริง, ๆก็เกิดความโลภ, เมื่อชายหนุ่มเดินทางมาถึงในเมืองแล้ว, ก็รีบนำผ้าผืนนั้นออกมาวาง, เพื่อเตรียมที่จะขาย, มีผู้คนมากมาย, เข้ามารุมดูผ้าผืนนั้น, ชายหนุ่มจึงร้องบอกขายผ้าผืนนั้นทันที, ผ้าที่ทอขึ้นอย่างประณีตสวยงาม, มีใคร, ต้องการบ้าง, แล้วก็เป็นการบังเอิญ, อย่างที่สุดเพราะวันนั้น, เป็นวันที่, มีญาติของโตโน่ท่านหนึ่งเดินทาง, ผ่านมาทางนั้นเข้าพอดี, และก็เป็นการบังเอิญหรือจะเรียกว่าโชคดีอย่างที่สุดของชายหนุ่มก็เป็นได้, เมื่อ, ญาติของโตโน่ท่านนั้นมองไปเห็นผ้าผืนนั้นเข้า, ก็ให้เป็นถูกอกถูกใจในความสวยงามของผ้าอย่างสุดที่, จะระงับ, ตั้งแต่ข้าเกิดมา, ยังไม่เคยเห็นผ้าผืนไหนสวยงามถูกใจอย่างนี้มาก่อนเลย, ว่าแล้วเขา, ก็ควักเงิน, ให้กับชายหนุ่มมากมาย, เพื่อซื้อผ้า, ผืนนั้น, และก่อนจากไปเขายังหันมาพูดกับชายหนุ่มว่า, ถ้าท่านมีผ้าแบบ, นี้อีก, เอามาขายให้ข้านะอย่าลืม, ข้าจะสมนาคุณและให้เงินมากกว่าที่ให้วันนี้อีกเท่าหนึ่ง, จำไว้นะ, มีเมื่อไหร่, เอามาขายให้ข้าอีก, และแล้วสามวันต่อมา, เสียงกี่ทอผ้าก็เงียบลง, หญิงสาวเปิดประตูเดินออกมา, ในมือถือผ้าที่ทอเสร็จแล้ว, ท่าทางนางดูจะเหมือนอ่อนเพลียมาก, ชายหนุ่มจึงทักนางว่า, เจ้าคงเหนื่อยมาก, หญิงสาวสั่นหน้าแล้วยิ้ม, ให้กับชายหนุ่มผู้เป็นสามี, เอาผ้านี่ไปขายในเมือง, ข้าคิดว่าคงจะขายได้ราคางามสมใจเจ้า, มองผ้าที่นางส่งให้, มันสวยงามมาก, สวยอย่างชนิดที่ไม่มีที่ติตรงไหนเลย, ชายหนุ่มตะลึงตะลานกับความ, สวยงามของผ้าผืนนั้นปากก็พร่ำบอกขอบคุณนางอยู่ตลอดเวลา, แล้วชายหนุ่มจึงรีบออกเดินทางไปขายผ้า, ผืนนั้นในเมืองทันที, มีข้อแม้ว่า, ในขณะที่ข้า, ทอผ้าอยู่, ท่านจะต้องสัญญาว่า, จะไม่เปิดประตู, เข้าไปดูข้างใน, หญิงสาวคาดคั้น, ชายหนุ่มให้สัญญา, แล้วก็เดินเข้าห้อง, ปิดประตู, เงียบหายไปสักพัก, ก็มีเสียงของกี่ทอผ้า, ดัง, ปัดตั้ง, ก้องเป็นระยะออกมาจากห้อง, เสียงกี่ทอผ้า, จะดัง, อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่, เช้าจนเย็น, เสียงจะดัง, ก้องเป็นจังหวะ, สม่ำเสมอ, อยู่อย่าง, วันแล้ววันเล่า, ตอนจบ, ถ้าหากฉันจะทิ้งโลกอันโดดเดี่ยวและอ้างว้าง, เอาไว้เบื้องหลัง, เสียงของคุณก็ยังคงจดจำ, ท่วงทำนองของเราได้อยู่, ตอนนี้ฉันรู้ว่า, เราจะยังคงเก็บมันไว้ได้, เข้ามาเป็นวงกลมหมุนวน, และหยั่งลึกลงอยู่ในหัวใจของเรา, ตราบนานเท่านานที่เรายังคงจำมันได้อยู่, แล้วในส่วนของความทรงจำที่คุณรักมากที่สุดล่ะ, คุณจำความรักของฉันได้หรือปล่าว, มันเป็นชะตาฟ้าใช่ไหมที่นำเราใกล้ชิดกัน, และตอนนี้ฉันกลับถูกทิ้งไว้ข้างหลัง, สุดไกลแสนไกลและเห็นนกบินขึ้นไปไกลโพ้นผ่าน, จนค่อยๆ, กลืนหายเข้าไปใต้เงาของหมู่เมฆในท้องฟ้า, ฉันวางความทรงจำและความฝันของฉันให้ล่องลอยไปกับปีกนั้น, ปล่อยมันไปแล้วคอยดูว่า, พรุ่งนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลง, เสียงเพรียกหาจากอดีต, มันเชื่อมเราสองเข้าไว้ด้วยกัน, และยิ่งประสานกลมกลืนให้มันเข้าไว้ด้วยกันไพเราะมากขึ้นไปอีก, มันยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที, และทุกที, สู่สุดของฟ้าที่ปีกนกจะบินไปถึง, ตลอดไปและจนชั่วกัลปาวสาน, เส้นทางของเราที่เขาเหล่านั้นก้าวข้ามไป, แม้ว่าฉันจะไม่สามารถบอกได้ว่าทำไม, เราเคยได้พบ, เราเคยหัวเราะ, ได้คุ้นเคยกันอย่างรวดเร็วและจากนั้นเราก็ต้องกล่าวคำลา, แล้วใครเล่า, จะได้ยินเสียงสะท้อนของเรื่องราวที่ไม่เคยบอกใครมาก่อน, ปล่อยให้พวกเขาส่งเสียงดังไปก่อน, จนกว่าพวกเขาจะได้ค้นพบมันเอง, ในส่วนของความทรงจำที่ฉันรักมากที่สุด, ฉันก็มองเห็นคุณนั้นเข้ามาหาฉัน, และถึงแม้ว่าคุณเดินจากไปแล้ว, ฉันก็ยังเชื่อว่าคุณนั้นยังจำชื่อฉันได้อยู่, ชั่วขณะหนึ่งแล้วล่ะที่ฉันกำลังตามหาบางสิ่งผ่านความมืดมิดอย่างโดดเดี่ยว, จากร่องรอยของความรักที่คุณทิ้งไว้ในหัวใจที่เดียวดายของฉัน, เพื่อที่จะถักทอชิ้นส่วนที่เหลืออยู่นั้นมาต่อเข้าด้วยกัน, ท่วงทำนองของชีวิต, รักที่ต้องสูญเสียไปอย่างไม่มีวันฉุดรั้ง, แม้นไม่ถึง, ปลายฝั่ง, ครั้งวาดฝัน, ก็สุขสันต์, กับชีวี, อันมีค่า, ความสำเร็จ, ใช่อยู่ที่, มีเงินตรา, อยู่ที่ว่า, ทำเต็มที่, ดีหรือยัง, ตลอดทาง, เส้นยาว, อาจหนาวร้อน, ซึ่งแน่นอน, อุปสรรค, มักขัดขวาง, แม้พายุ, โหมซัด, แทบอับปาง, จงมองอย่าง, ความช้ำ, ย่อมธรรมดา, อยากถามเธอ, มุมานะ, อะไรบ้าง, คิดจะสร้าง, สิ่งฝัน, มั่นประสงค์, อย่าก้ำกึ่ง, มัวที่จะ, คอยพะวง, หรือลุ่มหลง, เรื่องหลาย, ตามรายทาง, มักจะลืม, สัญญาเก่า, เคยเล่าขาน, เพียงสาบาน, พูดพล่อยพล่อย, พลอยผิวเผิน, และจบลง, ที่ต่าง, อ้างบังเอิญ, เลือกทางเดิน, สายใหม่, ที่ใกล้ลง, กี่ครั้งเรา, เดินไป, ไม่ถึงฝัน, และบ่นกัน, ว่าท้อ, รอไม่ไหว, ระยะทาง, ข้างหน้า, ล้าเกินไป, บ้างก็อ้าง, ทำไม่ได้, ไกลเหลือเกิน, รออะไร, จงย้อนถามกลับไปว่าครอบครัวสำคัญน้อยกว่าหรือไร, หากมีใครมาบอกให้จัดความสำคัญเสียใหม่, รู้จักแบ่งเวลาให้กับงานและคนที่บ้านให้สมดุลกัน, ให้เวลากับพ่อ, แม่ของคุณมากขึ้นยามท่านแก่ตัวลง, ather, other, ove, รู้ไหมคำว่า, ย่อมาจาก, family, หากเราจะทุ่มเทตัวเองให้กับงานมากกว่าครอบครัว, แต่ครอบครัวที่อยู่ข้างหลังอาจโศกเศร้าไปชั่วชีวิต, ลองคิดดูว่าคุ้มไหม, แม่ก็รักลูก, แม่ชอบดอกไม้ของหนูมาก, โดยเฉพาะสีน้ำเงินจ้ะ, ถอดความจาก, หากเราตายจากไปในวันพรุ่งนี้, อีกไม่กี่วันนายจ้างก็หาคนใหม่มาทำแทนได้, ไม่เป็นไรหรอกค่ะ, หนูรักแม่, ฉันตื้นตันใจนัก, ลูกรัก, แม่ขอโทษจริงๆ, ที่เอ็ดหนู, รู้ว่าคุณแม่ต้องชอบ, โดยเฉพาะดอกสีน้ำเงิน, ลูกตอบ, ใช่ค่ะ, หนูเห็นดอกไม้บานสวยงามเหมือนคุณแม่, ตื่นเถิดคนดี, ดอกไม้นี่ลูกเก็บมาให้แม่หรือ, ฉันเพิ่งรู้ตัว, เลยค่อยๆ, ย่องเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างเตียงลูก, ตกเกลื่อนอยู่ทั่วไป, น้ำตาเธอไหล, เหตุใดไม่แลเห็น, ดูที่พื้นครัวสิ, ดอกไม้หลากสีที่ลูกอุตส่าห์เก็บมาหวังให้เจ้าแปลกใจ, กับคนแปลกหน้าเจ้าสุภาพได้, กับลูกรักชิดใกล้, ทำไมทำได้ลงคอ, คืนนั้นฉันได้ยินเสียงกระซิบจากเบื้องลึกของหัวใจ, ลูกสาวเดินจากไป, หัวใจเธอปวดร้าว, เธอล้มลง, อย่ามายืนเกะกะ, ฉันดุใส่, ลูกสาวตัวน้อยแอบมายืนข้างหลัง, ไม่ทันระวังฉันหันกลับมาชน, แต่ที่บ้านเย็นวันนั้น, ฉันทำอาหารอยู่ในครัว, เราต่างสุภาพ, ถ้อยทีถ้อยอาศัย, แสดงน้ำใจแม้ไม่รู้จักกัน, เขากลับตอบ, ขออภัย, ผมเองไม่ทันเห็นคุณ, เดินชนคนแปลกหน้า, ฉันเอ่ยขอโทษไม่ตั้งใจ, ที่มา, ข้อมูลเผยแพร่โดย, ชมรมหรี่เสียงกรุงเทพฯ, และ, news, bbc, ความสงบจากเสียงรบกวน, มันทำให้เราสงบ, มีสติและมี, awareness, ในสิ่งที่กำลังทำ, ขอเปรียบเทียบความเงียบเป็นบ่อน้ำนิ่ง, ที่จะเป็นเสมือนกระจกสะท้อนให้เราเห็นตัวเอง, หรือเวลาเราอยู่เงียบ, เราสามารถจะได้ยินเสียงตัวเองพูดด้วยซ้ำไป, ซึ่งตรงนี้สำคัญมาก, ที่เราจะมีโอกาสนั่งพิจารณาในสิ่งที่เราทำและพูด, เราเห็นตัวเอง, การรู้จักเข้าใจสิ่งที่เราทำ, และได้พิจารณาตัวเอง, ไม่ใช่การรู้จักว่าเราคนดี, คนเลว, รวยหรือจน, แต่ต้องรู้จักเกี่ยวกับตัวเรา, คือรู้จักประมาณตน, อย่างไรก็ตาม, คำว่าความเงียบในที่นี้, เงียบจริงๆ, ไม่มี, เงียบที่เราพูดถึงคือ, ช่วงจังหวะระหว่างเสียงที่ดังสองเสียง, ระหว่างเสียงที่รบกวนสองเสียง, แต่ในกรุงเทพฯ, ตอนนี้เราแทบไม่มีช่วงจังหวะนั้น, เสียงที่หนวกหูมันมาตลอดเวลา, ความเงียบสงบที่เรากำลังหาอยู่คือจังหวะนั้นหล่ะ, เราไม่ได้ต้องการเงียบแบบ, dead, silence, เพราะแท้จริง, ต่อให้เราเข้าไปในห้องที่ถูกทำให้มันเงียบสนิทนั้น, พอคุณเข้าไป, คุณจะได้ยินเสียงหัวใจคุณเต้น, เราจะยังได้เสียงร่างกายของเราทำงาน, โลกนี้มันมีเสียง, แต่ถ้ามันเป็นเสียงธรรมชาติ, มันสามารถอยู่กับความเงียบสงบที่เราพูดถึง, ไม่ว่าจะเป็น, เสียงลม, เสียงนก, เสียงทะเล, เสียงน้ำ, ฉะนั้น, เงียบของเราจึงหมายถึง, เงียบจากเสียงรบกวน, ถ้าเสียงดังมากๆ, เมื่อหูเรารู้สึกรับไม่ได้, เราจะเริ่มหงุดหงิดล่ะ, ความเงียบ, อาจมิใช่ภาวะไร้เสียงโดยสิ้นเชิง, แต่การมีเสียงในปริมาณที่เป็นมิตรกับผู้คน, ยกตัวอย่าง, เสียงตะโกน, ที่ดังในระดับเดียวกัน, หากเสียงตะโกนเป็นคำชม, ความรื่นรมย์ย่อมเกิด, แต่หากเสียงนั้นเป็นคำด่า, แม้จะระดับความดังจะน้อยกว่า, แต่มีผลทำร้ายรุนแรงมากกว่านักในด้านสุขภาพใจก็เป็นได้, ใช่ไร้เสียง, เสียงที่, ดังเกินไป, ทำร้ายร่างกายโดยตรงแน่นอน, องค์การอนามัยโลก, ได้ชี้ถึงภัยของเสียงที่ชัดเจน, ได้แก่, ความเจ็บปวดและอวัยวะรับเสียงเกิดความเหนื่อยล้า, การสูญเสียการได้ยินตั้งแต่ระดับชั่วคราว, จนถึงขั้นหูตึงและหูหนวก, อารมณ์หงุดหงิดรำคาญ, ผลกระทบต่อพฤติกรรมการแสดงออก, อาทิเช่น, คนได้รับเสียงดังมากๆ, จะกลายเป็นคนก้าวร้าว, ต่อต้านสังคมและจิตใจหยาบกระด้าง, การสื่อสารไม่ดีอันเนื่องมาจากการได้ยินไม่ดีนั่นเอง, เกิดภาวะนอนไม่หลับซึ่งจะมีผลกระทบตามมาอีกมากมาย, เพราะร่างกายไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ, นอกจากนั้นเสียงดังยังมีผลกระทบถึงระดับฮอร์โมน, ที่อาจทำให้ระบบการเผาผลาญอาหารและระบบภูมิคุ้มกันในร่างกายบกพร่องได้, ข้อมูลจาก, www, euro, int, noise, ทำร้าย, นอกจากเสียงรบกวน, ที่กลายเป็นสิ่งทำร้ายจิตใจร่างกายแล้ว, มันยังเป็นสภาวะอำนาจที่คุกคามประชาชนแบบที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไรด้วย, มันเป็นสภาวะที่เราไม่อาจป้องกันตัวเองได้เลย, กรุงเทพมหานครเป็นเมืองใหญ่อีกเมืองหนึ่งที่ชีวิตผู้คนถูกอัดกระหน่ำด้วยเสียงจากรอบด้าน, เสียงเครื่องยนต์จากท้องถนน, เสียงเครื่องจักรทำงานก่อสร้าง, มีทุกตรอกซอกซอย, จนถึงเสียงจากจอภาพทีวี, ที่ไล่ตามไปหลอกหลอนผู้คนตามป้ายรถเมล์, ทั้งเพื่อแข่งขันกันขายสินค้าและกระหน่ำข่าวสารอันท่วมทะลักทะล้น, บางครั้งการอยู่ในที่พำนักอย่างเช่นคอนโดมิเนียม, ก็ยังหนีไม่พ้นเสียงอันเสียดแทงเหล่านั้น, คนส่วนใหญ่นึกว่าเราจะต้องพูดเพื่ออธิบาย, ต้องพูดเพื่อให้คนอื่นเข้าใจ, แต่ความเงียบสามารถสื่อสารได้ดีกว่าคำพูดด้วยซ้ำไป, ท่ามกลางความอึกทึกครึกโครมของชีวิตในเมือง, เสียงอาจเป็นสิ่งทำร้ายผู้คนทั้งทางกายและทางใจ, แต่การแสวงหาความเงียบและตระหนักถึงความงาม, ไม่ใช่เป็นเพียงการถนอมสุขภาพกาย, ทว่ารวมถึงการรักษาใจให้อยู่สุขอย่างสงบด้วย, แต่ไม่เหงา, แม้เพียงหนึ่งเสี้ยววินาที, ความรู้สึกที่, มิอาจพรากจากกัน, ได้อีก, ความรู้สึกนั้น, เรียกว่า, รักและผูกพัน, เพื่อคอยกางแขนปกป้องและดูแลไปตลอดชีวิต, แล้วรู้สึกอยากอยู่ข้าง, ยามที่มองแววตาใครคนนั้น, ถ้าเคยรู้สึกอย่างนี้, ต้องมาตามหากันเป็นแรมปี, เคยผูกพันเหมือนเคยรักกัน, แล้วพลัดพราก, เคยไหมรักใครคนหนึ่ง, ด้วยความรู้สึกว่า, รักที่เป็นมากกว่า, ที่ทำให้รัก, นาทีไหนที่ว่างจะคิดถึง, ไม่มีนาทีไหนไม่คิดถึง, โกรธคือทำให้อีกคนสำนึกบ้าง, หงุดหงิดคือทำให้อีกคนไม่สบายใจ, อยากใช้เวลาด้วยกัน, อยากให้เวลากันและกัน, อิ่มแล้ว, อยากเอามาฝาก, หิว, แต่อยากรอ, เคยมาหา, เลยมาหา, คิดถึง, แล้วมาหา, แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่, หน้าตาคล้ายกัน, เหมือนซ้าย, ขวา, เนื้อความ, ความผูกพันธ์, ไม่อยากโกรธเกลียดตัวเอง, เมื่อเห็นแววตาเธออีก, อยากจะขังเธอไป, ให้ลึกลงไป, จากใจที่ยังรักเธอ, ให้ฉันไปจากตรงนี้, ฉันขอจากไปด้วยดี, เธออย่าทำยังรักยังแคร์, ฉันรู้ตัวว่าอ่อนแอ, มันกลัวต้องยอมต้องแพ้, และไม่พ้นเสียใจอย่างเคย, หากว่าเธอจะยังสงสารกัน, ก็อย่ามาใกล้กัน, พบกันเลย, แต่หัวใจคน, เมื่อถึงเวลา, ก็คงต้องยอมเสียใจ, ปวดร้าวมานาน, เมื่อเธอมีใคร, ไม่เคยจะพอสักที, รักทั้งรักฉันคงต้องฝืน, และขอไกลกันจากนี้, ขอสักครั้งถ้าใจเธอดี, ก็ควรจะปล่อยให้ฉันไป, อย่าพบกันเลย, อย่าเห็นกันเลย, อย่าทำให้ใจวุ่นวาย, อย่าใช้แววตา, ที่เธอเคยมอง, มันทำให้ใจต้องแพ้มา, เคยยินยอมให้เธอกี่ครั้ง, ทั้งๆที่ใจอ่อนล้า, ก็เพราะฉันรักถึงยอมทนมา, ไม่อยากให้เธอต้องทิ้งไป, ขอได้ไหม, leave, อ่านดูแล้ว, เป็นเนื้อร้องที่มีความหมายดีอีกเพลงหนึ่ง, ซึ่งจัดว่า, สร้างแรงบันดาลใจให้กล้าที่จะค้นหาตัวเอง, ว่าอันที่จริงแล้ว, เราตัองการอะไร, และได้ทำในสิ่งที่วาดฝันไว้บ้างแล้วหรือยัง, จุดประสงค์ของคนล่าฝัน, ค้นหาตัวตนที่แท้จริงของตัวเรงเอง, และลงมือปฎิบัติ, เก่ง, ทฤษฎี, ปฎิบัติ, มีแนวคิดในรูปแบบของตัวเอง, ยึดมั่นในอุดมการในรูปแบบเฉพาะ, และก็สามารถปรับเปลี่ยนได้เสมอ, ขึ้นอยู่กับสถานการณ์, มีความตั้งใจบ้างในบางครั้ง, ช่วงมีกำลังใจ, ตึงๆหย่อนๆ, ไม่คงเส้นคงวา, ดูเหมือนไม่ค่อยเต็มนะ, ล้มแล้วลุกขึ้นด้วยความคิดของตนเอง, ส่วนมาก, กำลังใจที่ได้มา, ก็จะมาจากคนรอบข้างและตัวของเราเอง, เป็นที่ตั้ง, จุดประสงค์ของคนล่าฟัน, ค้นหาไปเรื่อยๆ, แล้วลงมือปฎิบัติ, เก่งปฎิบัติ, มีแนวคิด, เสาะแสวงหาสิ่งใหม่ๆ, เข้ามาเติมสีสันให้กับชีวิต, เป้าหมายในชีวิตก็ไม่มีอะไรมาก, แค่ทำแล้วสบายใจ, ไม่แคร์ใคร, ได้ก็ดี, ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร, หาใหม่ก็ได้, พวกนี้คิดว่าตัวเองมีดี, แนวโน้มในอนาคต, คิดว่าสักวันต้องเจอดีแน่นอน, เฮ้อ, น่าสงสารกลุ่มคนประเภทนี้จังเลย, ที่ใช้ชีวิตอย่างไม่พอเพียง, ฟุ่มเฟือยเป็นที่สุด, ความแตกต่างระหว่าง, คนล่าฟัน, ลองดูเลยเกิดมาเป็นคนล่าฝัน, มีรางวัลฝันใฝ่ให้ใฝ่ฝัน, ส่วนหนึ่งของในเนื้อร้อง, แผ่นฟ้ากว้าง, เขาสูงใหญ่ยังเคยข้าม, ฝันงดงามถามหน่อยเคยข้ามไหม, ไปยังฝั่งที่ตั้งฝันอันแสนไกล, แต่สุดท้ายก็ได้ฝันนั้นมาครอง, ฟ้าเบื้องบนน้ำเบื้องล่างดินขวางหน้า, ข้ามไปเถิดไขว่คว้าความใฝ่ฝัน, คนเป็นคนย่อมปะปนด้วยชั่วดี, ในศักดิ์ศรีมีทั้งจนและร่ำรวย, มีความรักเป็นเรื่องราวอันสดสวย, ความผิดหวังเป็นแค่เรื่องธรรมดา, โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ, มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆ, กัน, แต่สิ่งที่มีไม่เหมือนคือความฝัน, อยู่ที่ใครจะล่ามันให้อยู่มือ, มองดูฟ้า, ฝูงนกกาเที่ยวหากิน, ไปยังถิ่นแดนไกลสุดสายตา, เหมือนย้ำเตือนว่าชีวิตล้วนเกิดมา, แสวงหาต่อสู้และดิ้นรน, แสงตะวันเพิ่งจะโผ่ลพ้นขอบฟ้า, มีเวลาให้คนเราอีกมากมาย, พาชีวิตก้าวไปสู่ยังจุดหมาย, ถึงเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายก็น่าลอง, รักพ่อดิษฐ์, ด้วยค่ะ, เด๋วน้อยใจอีก, อ่อ, รักแม่หนาม, ที่สุดค่ะ, นู๋รักแม่, พ่อ, มากนะคะ, บางครั้ง, นู๋อาจจะละเลยความรู้สึกของ, ทั้ง, ท่านไป, แต่ลึกๆ, ในใจ, นู๋ยังเหมือนเดิม, ค่ะ, รักและเป็นห่วงเสมอ, สักวันนู๋จะกลับไปอยู่ดูแล, แม่กับพ่อ, อย่างถาวร, นู๋เหนื่อยมากทุกวันนี้, แต่นู๋ก็มีกำลังใจที่, แม่กับพ่อคอยส่งมาให้อย่างไม่ขาด, และไม่คิดที่จะหยุดส่ง, เลยสักครั้ง, แม่ดูแลตัวเองดีๆ, นู๋จะอดทนให้ถึงที่สุดค่ะ, นู๋ทำได้, นู๋เก่ง, แม่เคยบอกนู๋, ขอบคุณค่ะแม่, ที่เชื่อมั่นในตัวนู๋มาตลอด, ขอให้แม่รักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะคะ, อย่าลืมหาหมอตามกำหนดด้วย, แล้วยาก็อย่าลืมกินยานะคะ, พ่อด้วยนะ, ต่อไปนู๋คงมีโอกาสได้กลับบ้านบ่อยขึ้นแล้วล่ะค่ะ, นู๋จะทำให้แม่มีความสุขที่สุดนะ, รักสาวแม่ที่สุดเลยค่ะ, นู๋อยากกอดแม่ที่สุดเลย, ตอนนี้, แม่อยู่กับนู๋นานๆ, ไม่มีใครรักนู๋มากเท่าแม่ของนู๋อีกแล้ว, นู๋รู้ค่ะ, ต้อนรับเทศกาลวันแม่, อยากบอกกับแม่ว่า, รักไม่ยอมเปลี่ยนแปลง, ใช่เพียงอิ่มท้อง, ที่ลูกร่ำร้องเพราะต้องการไออุ่น, อุ่นไอรัก, อุ่นละมุน, ขอน้ำนมอุ่นจากอกให้ลูกดื่มกิน, อิ่มใดๆ, อิ่มอกอิ่มใจ, อิ่มรักลูกหลับนอน, น้ำนมจากอก, อาหารของความอาทร, แม่พร่ำเตือนพร่ำสอน, สอนสั่ง, ให้เจ้าเป็นเด็กดี, ให้เจ้ามีพลัง, ให้เจ้าเป็นความหวังของแม่ต่อไป, อุ่นใดๆ, อุ่นอกอ้อมแขนอ้อมกอดแม่ตระกอง, รักเจ้าจึงปลูก, รักลูกแม่ย่อมห่วงใย, ไม่อยากจากไปไกล, แม้เพียงครึ่งวัน, ให้กายเราใกล้กัน, ให้ดวงตาใกล้ตา, ให้ดวงใจเราสองเชื่อมโยงผูกพัน, อิ่มอุ่น, ความเห็น, feeds, หน้าแรก,

Text of the page (random words):
คนที่บ้านให้สมดุลกัน หากมีใครมาบอกให้จัดความสำคัญเสียใหม่ จงย้อนถามกลับไปว่าครอบครัวสำคัญน้อยกว่าหรือไร เขียนใน uncategorized 1 comment รออะไร มิถุนายน 22 2007 โดย sisterpoon กี่ครั้งเรา เดินไป ไม่ถึงฝัน และบ่นกัน ว่าท้อ รอไม่ไหว ระยะทาง ข้างหน้า ล้าเกินไป บ้างก็อ้าง ทำไม่ได้ ไกลเหลือเกิน มักจะลืม สัญญาเก่า เคยเล่าขาน เพียงสาบาน พูดพล่อยพล่อย พลอยผิวเผิน และจบลง ที่ต่าง อ้างบังเอิญ เลือกทางเดิน สายใหม่ ที่ใกล้ลง อยากถามเธอ มุมานะ อะไรบ้าง คิดจะสร้าง สิ่งฝัน มั่นประสงค์ อย่าก้ำกึ่ง มัวที่จะ คอยพะวง หรือลุ่มหลง เรื่องหลาย ตามรายทาง ตลอดทาง เส้นยาว อาจหนาวร้อน ซึ่งแน่นอน อุปสรรค มักขัดขวาง แม้พายุ โหมซัด แทบอับปาง จงมองอย่าง ความช้ำ ย่อมธรรมดา แม้นไม่ถึง ปลายฝั่ง ครั้งวาดฝัน ก็สุขสันต์ กับชีวี อันมีค่า ความสำเร็จ ใช่อยู่ที่ มีเงินตรา อยู่ที่ว่า ทำเต็มที่ ดีหรือยัง เขียนใน uncategorized 2 comments โอ้ ชีวิต มิถุนายน 21 2007 โดย sisterpoon ชั่วขณะหนึ่งแล้วล่ะที่ฉันกำลังตามหาบางสิ่งผ่านความมืดมิดอย่างโดดเดี่ยว จากร่องรอยของความรักที่คุณทิ้งไว้ในหัวใจที่เดียวดายของฉัน เพื่อที่จะถักทอชิ้นส่วนที่เหลืออยู่นั้นมาต่อเข้าด้วยกัน ท่วงทำนองของชีวิต รักที่ต้องสูญเสียไปอย่างไม่มีวันฉุดรั้ง เส้นทางของเราที่เขาเหล่านั้นก้าวข้ามไป แม้ว่าฉันจะไม่สามารถบอกได้ว่าทำไม เราเคยได้พบ เราเคยหัวเราะ ได้คุ้นเคยกันอย่างรวดเร็วและจากนั้นเราก็ต้องกล่าวคำลา แล้วใครเล่า จะได้ยินเสียงสะท้อนของเรื่องราวที่ไม่เคยบอกใครมาก่อน ปล่อยให้พวกเขาส่งเสียงดังไปก่อน จนกว่าพวกเขาจะได้ค้นพบมันเอง ในส่วนของความทรงจำที่ฉันรักมากที่สุด ฉันก็มองเห็นคุณนั้นเข้ามาหาฉัน และถึงแม้ว่าคุณเดินจากไปแล้ว ฉันก็ยังเชื่อว่าคุณนั้นยังจำชื่อฉันได้อยู่ เสียงเพรียกหาจากอดีต มันเชื่อมเราสองเข้าไว้ด้วยกัน และยิ่งประสานกลมกลืนให้มันเข้าไว้ด้วยกันไพเราะมากขึ้นไปอีก มันยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที และทุกที โอ้ ชีวิต สู่สุดของฟ้าที่ปีกนกจะบินไปถึง ตลอดไปและจนชั่วกัลปาวสาน สุดไกลแสนไกลและเห็นนกบินขึ้นไปไกลโพ้นผ่าน จนค่อยๆ กลืนหายเข้าไปใต้เงาของหมู่เมฆในท้องฟ้า ฉันวางความทรงจำและความฝันของฉันให้ล่องลอยไปกับปีกนั้น ปล่อยมันไปแล้วคอยดูว่า พรุ่งนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลง แล้วในส่วนของความทรงจำที่คุณรักมากที่สุดล่ะ คุณจำความรักของฉันได้หรือปล่าว มันเป็นชะตาฟ้าใช่ไหมที่นำเราใกล้ชิดกัน และตอนนี้ฉันกลับถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ถ้าหากฉันจะทิ้งโลกอันโดดเดี่ยวและอ้างว้าง เอาไว้เบื้องหลัง เสียงของคุณก็ยังคงจดจำ ท่วงทำนองของเราได้อยู่ ตอนนี้ฉันรู้ว่า เราจะยังคงเก็บมันไว้ได้ โอ้ ชีวิต เข้ามาเป็นวงกลมหมุนวน และหยั่งลึกลงอยู่ในหัวใจของเรา ตราบนานเท่านานที่เรายังคงจำมันได้อยู่ เขียนใน uncategorized 6 comments นกกระเรียง ตอนจบ มิถุนายน 17 2007 โดย sisterpoon มีข้อแม้ว่า ในขณะที่ข้า ทอผ้าอยู่ ท่านจะต้องสัญญาว่า จะไม่เปิดประตู เข้าไปดูข้างใน อย่างเด็จขาด หญิงสาวคาดคั้น ชายหนุ่มให้สัญญา แล้วก็เดินเข้าห้อง ปิดประตู เงียบหายไปสักพัก ก็มีเสียงของกี่ทอผ้า ดัง กะตั้ง ปัตตั้ง กะตั้ง ปัดตั้ง ก้องเป็นระยะออกมาจากห้อง เสียงกี่ทอผ้า จะดัง อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ เช้าจนเย็น เสียงจะดัง ก้องเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ กะตั้ง ปัตตั้ง กะตั้ง ปัตตั้ง กะตั้ง ปัตตั้ง อยู่อย่าง นั้น วันแล้ววันเล่า และแล้วสามวันต่อมา เสียงกี่ทอผ้าก็เงียบลง หญิงสาวเปิดประตูเดินออกมา ในมือถือผ้าที่ทอเสร็จแล้ว ท่าทางนางดูจะเหมือนอ่อนเพลียมาก ชายหนุ่มจึงทักนางว่า เจ้าคงเหนื่อยมาก หญิงสาวสั่นหน้าแล้วยิ้ม ให้กับชายหนุ่มผู้เป็นสามี เอาผ้านี่ไปขายในเมือง นะ ข้าคิดว่าคงจะขายได้ราคางามสมใจเจ้า ชายหนุ่ม มองผ้าที่นางส่งให้ มันสวยงามมาก สวยอย่างชนิดที่ไม่มีที่ติตรงไหนเลย ชายหนุ่มตะลึงตะลานกับความ สวยงามของผ้าผืนนั้นปากก็พร่ำบอกขอบคุณนางอยู่ตลอดเวลา แล้วชายหนุ่มจึงรีบออกเดินทางไปขายผ้า ผืนนั้นในเมืองทันที เมื่อชายหนุ่มเดินทางมาถึงในเมืองแล้ว ก็รีบนำผ้าผืนนั้นออกมาวาง เพื่อเตรียมที่จะขาย มีผู้คนมากมาย เข้ามารุมดูผ้าผืนนั้น ชายหนุ่มจึงร้องบอกขายผ้าผืนนั้นทันที ผ้าที่ทอขึ้นอย่างประณีตสวยงาม มีใคร ต้องการบ้าง แล้วก็เป็นการบังเอิญ อย่างที่สุดเพราะวันนั้น เป็นวันที่ มีญาติของโตโน่ท่านหนึ่งเดินทาง ผ่านมาทางนั้นเข้าพอดี และก็เป็นการบังเอิญหรือจะเรียกว่าโชคดีอย่างที่สุดของชายหนุ่มก็เป็นได้ เมื่อ ญาติของโตโน่ท่านนั้นมองไปเห็นผ้าผืนนั้นเข้า ก็ให้เป็นถูกอกถูกใจในความสวยงามของผ้าอย่างสุดที่ จะระงับ ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยเห็นผ้าผืนไหนสวยงามถูกใจอย่างนี้มาก่อนเลย ว่าแล้วเขา ก็ควักเงิน ให้กับชายหนุ่มมากมาย เพื่อซื้อผ้า ผืนนั้น และก่อนจากไปเขายังหันมาพูดกับชายหนุ่มว่า ถ้าท่านมีผ้าแบบ นี้อีก เอามาขายให้ข้านะอย่าลืม ข้าจะสมนาคุณและให้เงินมากกว่าที่ให้วันนี้อีกเท่าหนึ่ง จำไว้นะ มีเมื่อไหร่ เอามาขายให้ข้าอีก ชายหนุ่มให้เป็นแสนจะดีใจ ที่ได้เงินมามากอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อนเช่นนั้น จึงรีบเอาเงินที่ได้รับนั้นไปซื้อ สะเบียงอาหาร และของฝากมากมายกลับมาบ้าน เมื่อมาถึงบ้านชายหนุ่มก็รีบเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นใน เมืองและไม่ลืมเล่าเรื่องที่ตนโชคดี ได้พบกับญาติของโตโน่เข้าอย่างบังเอิญ และได้ขายผ้าผืนนั้นไปได้เงิน มากมาย ชายหนุ่มเห็นว่าผ้านั้นขายได้ราคาดีจริง ๆก็เกิดความโลภ และกล่าวขอร้องกับนางว่า ญาติของ โตโน่ท่านนั้นท่านถูกใจผ้าที่เจ้าทอมาก อยากได้อีกเจ้าช่วยทอให้ท่านอีกสักผืน สิ หญิงสาวทนคำอ้อนวอน ของสามี ไม่ได้ ก็จำใจเดินระทวย เข้าไปทอผ้าให้ ตามคำขอร้องของสามีสุดที่รักอีกครั้ง และนางก็ยังหันมา คาดคั้นสั่งกับชายหนุ่มเหมือนกับกลัวเขาลืมอีกว่า ท่านอย่าลืมสัญญานะว่า จะไม่เปิดประตูเข้าไปดูข้างใน อย่างเด็จขาด แล้วเสียงกี่ทอผ้าก็ดัง กะตั้ง ปัตตั้ง กะตั้ง ปัตตั้ง ดังขึ้นมาอีกวาระ จากนั้น อีกสามวันต่อมา พอเสียงกี่ กระตุกเงียบลงประตูก็ค่อยๆแง้มเปิดออก หญิงสาวดูร่างกายผอมทรุดโทรมลงไปจนแปลกตา นางเดินระทวย ถือผ้าที่ทอเสร็จออกมามอบให้กับชายหนุ่ม แต่ด้วยความดีใจที่เห็นผ้าและคิดถึงแต่รางวัลที่จะได้รับอย่างเดียวนั้น ชายหนุ่มจึงมิได้ เห็นความทรุดโทรมจนผิดสังเกตของหญิงสาวผู้เป็นภรรยา เขารีบตาลีตาเลือก ฉวยผ้าจาก นางแล้วรีบออกเดินทางไปขายผ้าทันที ญาติของโตโน่เห็นชายหนุ่ม ดั้นด้นเอาผ้ามาให้ ก็ดีอก ดีใจเป็นอย่างมากพร่ำพูดชมแต่ความสวยงาม ของผ้าไม่ขาดปาก ทำไมมันถึงได้ สวยงามจนไม่มีที่ติทุกผืน แบบนี้ จะหาที่เปรียบเสมือนไม่มีอีก แล้ว และได้สมนาคุณ มอบเงินให้ชายหนุ่มมากกว่าคราวที่แล้วหลาย เท่าตัวเมื่อชายหนุ่มได้เงินแล้ว และกำลังจะลากลับญาติของโตโน่ก็พูดขึ้นอีกว่า ถ้าท่านยังมีทางที่จะหาผ้า อย่างนี้มาได้อีก ก็นึกถึงข้านะ ข้าจะรับซื้อเองทั้งหมด หามาให้ข้าอีก สิ ชายหนุ่มยิ่งคิดโลภ เขาจึงรับปาก ออกไปว่า แล้วข้าจะรีบหาผ้าผืนไหม่ มาให้ท่าน ว่าแล้วก็อำลากลับเขาเดินนึกมาตลอดทางว่า ถ้าขาย ได้ราคาดีอย่างนี้เรื่อยไปเขาจะต้องสุขสบายและรวยขึ้นมาอย่างแน่นอน ชายหนุ่มขนเงินมากมายกลับมาบ้าน แต่เพราะความคิดโลภ ได้มามากแล้วก็อยากที่จะได้มากขึ้นไปอีก เขา จึงอ้อนวอนหญิงสาวอีกว่า ได้โปรดเถิด ขอข้าอีกครั้งเดียว ข้าให้สัญญากับญาติของโตโน่ไปแล้ว ว่าจะเอา ผ้าไปให้ ข้าขอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วข้าจะไม่ขอให้เจ้าทอผ้าให้อีกต่อไป หญิงสาว นั้นนางร่างกายทรุดโทรม ลงมากจากการทอผ้าผืนที่สอง แต่นางก็ทนการขอร้องของสามีมิได้ นางนั่งคิด และสุดท้ายก็เอ่ยกับชายหนุ่ม ผู้เป็นสามีว่า ข้าจะขึ้นกี่ ถักผ้าให้กับท่านอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย แต่ท่านจะต้องตรงต่อคำสัญญาเหมือนกับทุกๆ ครั้งนะ คือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่เปิดประตูและเข้าไปดู ในขณะที่ข้าทอผ้าอยู่ เป็นอันขาด กล่าวแล้ว หญิงสาวก็เดินอย่างคนหมดแรง หายเข้าไปในห้อง เสียง กะตั้ง ปัตตั้ง กะตั้ง ปัตตั้ง ก็เริ่มดังขึ้นเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ เสียงกี่กระตุก ดังอย่าง อ่อนแรง เหมือนเศร้าโศรกไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ได้ยิน ชายหนุ่มให้นึกเป็นห่วง และก็เริ่มคิดสงสัย ว่าทำไมนางจึง คอยห้ามไม่ให้เปิดประตูและดูนะ และเมื่อ ความสงสัยบังเกิดขึ้น และพร้อมกับความเป็นห่วงหญิงสาวผู้เป็น ภรรยาก็บังเกิดขึ้นมาอีกด้วย เขานั่งฟังเสียกี่กระตุกที่ดังเศร้าศร้อยเหมือนระทมทุกข์นั้นอย่างทุรนทุราย แล้ว เขาก็มาได้คิดขึ้นได้ว่า เขาก็ได้เงินมามากแล้ว และก็มีเงินมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมาย แล้วทำไมเข้าจึง จะคิดโลภอีกเล่า แล้วอยู่ ๆเขาก็เกิดสังหรห์ใจอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แล้วทันทีนั้นเขาก็ วิ่งไปที่ห้องที่นางอยู่นั้น เขาตรงเข้าทุบประตูและตะโกนบอกกับนางว่า พอเถอะ พอแล้ว ไม่ต้องถัก ผ้าแล้ว ได้โปรดเถิด แต่เสียงกี่กระตุกที่ดังอยู่ไม่ยอมหยุดนั้น คงดังกลบเสียงของเขาเสียจนหมด ไม่มีเสียงของหญิงสาวตอบรับออกมาเลย ยังคงมีแต่เสียงกี่นั้นกระตุกดัง ปะตัง ปะตัง อยู่อย่างเดิม อย่างเดียว ความรู้สึกเป็นห่วงนั้นทวีมากขึ้น ๆจนเขาสุดที่จะระงับใจไว้ได้ และลืมสัญญาที่ ให้ไว้กับ หญิงสาวเสียสนิท ชายหนุ่มค่อยๆแง้มเปิดประตูออกและ เข้าไปข้างใน แล้วชายหนุ่ม ก็ต้องชะงัก ตกใจ สุดขีดกับภาพที่เขาได้เห็น เพราะข้างในห้องนั้นไม่มีหญิงสาว มีแต่นกกระเรียงสีขาวตัวหนึ่ง ร่างกายผอม มาก และขนตามปีกตามตัวแทบจะไม่มีตัวหนึ่ง กำลังนั่งกระชากกี่กระตุกไป และดึงขนจากปีกของตัวเอง ปักแซมเข้าไปกับตัวผ้าที่อยู่ในกี่นั้นอย่างขมักเขม่น เขาถึงกับพูดขึ้นด้วยความตกใจว่า โอ้ นก นกกระเรียง เมื่อเสียงตกใจของชายหนุ่มดังขึ้น เสียงกี่กระตุกก็หยุดลงอย่างกระทันหัน นกกระเรียงสีขาวตัวนั้น ก็ค่อย ๆกลับร่างขึ้นกลับมาเป็นหญิงสาวทันที นางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผู้สามี และร้องให้ คร่ำครวญสะอึก สะอื่นปานจะขาดใจบอกกับเขาว่า ฮื่อ ๆๆ ข้าคือนกกระเรียงตัวที่โดนลูกธนูยิงและ ตกลงมาเอง ข้าได้ท่านช่วยเหลือไว้ ฮื่อๆๆ จึงไม่ต้องตายไปครั้งนั้น ข้าจึงอยากจะตอบแทนพระคุณ ของท่านที่เมตตาช่วยเหลือ จึงแปลงร่างมา เพราะอยากจะรับใช้เพื่อตอบแทนบุญคุณของท่าน และนางยังบอกเขาทั้งน้ำตาอีกว่า แต่เมื่อท่านได้ เห็นร่างที่แท้จริงของข้าแล้ว ฮื่อๆๆ ข้าก็ไม่สามารถที่ จะอยู่กับท่านต่อไปได้อีก ข้าจะต้องจากไปเพราะมันเป็นกฏข้อห้ามที่สำคัญ ชายหนุ่มรีบบอกและอ้อน วอนนางว่า อภัยให้ข้าเถิด ข้าผิดไปแล้วและอย่าจากข้าไปไหนเลย นางจะเป็นอย่างไรก็ได้ แต่อย่าจากข้า ไปเลย แต่นางก็ได้แต่สั่นหน้าและก้มหน้าลงต่ำอย่างเศร้าหมองร้องให้อยู่อย่างนั้น ขอให้ท่านจงมีแต่ความสุข ข้าจำต้องขอลา ลาก่อน ฮื่อๆๆ เมื่อนางพูดลาชายหนุ่มจบแล้ว หญิงสาวก็เดินออกไป พอร่างของนางออกมาพ้นประตู ก็ค่อยๆ กลับร่างเป็นนกกระเรียง สีขาวอีกครั้ง แล้วทยาน บินขึ้นสู่ท้องฟ้า บินสูงขึ้น สูงขึ้นไปเรื่อยๆ ชายหนุ่มนั้นก็รีบวิ่งตามนางออกมา แล้วชายหนุ่ม เห็นนกกระเรียงตัวนั้นกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า เขาตะโกนจนสุดเสียงว่า ข้าไม่ดีเอง ข้าผิดไปแล้ว ได้ โปรดอย่าจาก ข้าไปเลย แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะร่ำให้ คร่ำครวญ และตะโกนร้องเรียกอย่างไร นกกระเรียง ขาวตัวนั้น ก็ไม่มีท่าทีที่จะหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นสามีอีกเลย ยังคงบิน สูงขึ้นๆ และกระพือปีก เป็นครั้งสุดท้าย เหมือนจะกล่าวลาเขา และลาจากการเป็นมนุษย์ แล้วบินหายลับ ไปจากท้องฟ้า ในที่สุด อวสาน เขียนใน uncategorized 2 comments นกกระเรียง ตอนที่ 1 มิถุนายน 16 2007 โดย sisterpoon นานมาแล้วมีชายหนุ่มผู้ยากจนผู้หนึ่ง อาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเดียวดายตัวคนเดียวไม่มีพ่อแม่ และแม้แต่พี่น้องสักคนเดียวอยู่ ณ ที่บ้านกลางเขาแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผู้นี้มีอาชีพตัดไม้และหาของ ป่า แล้วจะนำลงไปขายที่ในเมืองหาเลี้ยงตัวไปวันๆเรื่อยมา ชายหนุ่มผู้นี้นั้นถึงแม้ว่าเขาจะยากจน หาเช้ากินค่ำก็ตาม แต่เขาก็เป็นคนที่ขยันขันแข็งและเป็นคนดีมีเมตตามากคนหนึ่ง วันหนึ่งซึ่งเป็น กลางฤดูที่หนาวเย็น หิมะตกปกคลุมทั่วไปไม่มีของป่าที่จะหาเก็บและนำไปขายได้นั้นชายหนุ่มจะ ขึ้นมาบนเขาและหาตัดไม้เพื่อเก็บสะสมเอาไว้ วันนี้ก็เหมือนกันเขาขึ้นมาบนเขาและตั้งหน้าตั้งตา ตัดไม้อย่างขมักเขม่น ไม่ได้สนใจว่าจะมีหิมะตกจนท่วมเขาและเดินลำบากลำบนแค่ไหนก็ตาม เขาหาตัดไม้ไปเรื่อย ๆจนมืดค่ำลงแล้ว จึงเดินลงเขามาเรื่อย ๆเพื่อที่จะกลับที่อยู่อาศัยของตน แล้วกลางทาง ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินกลับที่อยู่ ๆนั้น ก็มีอะไรบางอย่างเห็นเป็นสีขาว ๆ ลอยละลิ่วล่วงตกลงมา จากท้องฟ้าเบื้องบน ชายหนุ่มพยายามเพ่งมองก็เห็นเป็น นกกระเรียงสีขาว สวยงามมากตัวหนึ่งกำลังนอนดิ้น ทำท่าทางเหมือนกับจะปีกหักอะไรทำนองนั้น และนอนร้องอยู่เหมือนจะเจ็บและทรมานอย่างมาก เจ้านก กระเรียงนอนดิ้นรน ร้องขอความช่วยเหลืออยู่อย่างน่าเวทนา ทำไมอยู่ ๆก็บินตกลงมานะ ชาย หนุ่มรำพึงออกมาด้วยความสงสัย เขาจึงรีบเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ จึงเห็นว่าที่ปีกของนกกระเรียงตัวนั้นมีลูกธนูอันใหญ่ปักอยู่ ใครกันนะที่ทำ แบบนี้ได้ น่าสงสารเจ้าเหลือเกิน โถ คงจะเจ็บมากสินะ ชายหนุ่มให้นึกสงสาร เจ้านกกระเรียงขาวที่ โชคร้ายตัวนี้ขึ้นมาอย่างจับใจ เขาเลยเข้าไปอุ้มเจ้านกกระเรียงตัวนั้นอย่างถนุถนอมเพื่อไม่ให้มันตกใจ ไปมากกว่านี้อีก แล้วจึงค่อย ๆดึงลูกธนูที่ติดอยู่ที่ปีกของมันออกให้ พอดึงลูกธนูออกแล้วชายหนุ่มก็จัดการล้างบาดแผลที่มีแต่คราบเลือดนั้นด้วยน้ำกินในกระบอกที่เขาพกติดตัว อยู่ เมื่อล้างแผลเสร็จแล้วเขาก็ฉีกชายเสื้อที่เขาสวมใส่อยู่นั้นมาพันรอยแผลให้ เจ้านกกระเรียงตัวนั้นมัน จ้องมองชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลาที่เขาทำแผลให้มันเหมือนกัน เหมือนมันซึ้งในน้ำใจและขอบคุณเขา อย่างที่สุด เมื่อทำแผลให้เสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วชายหนุ่มก็พูดกับมันว่า ส่า อีกสักพักเจ้าก็จะหายเป็น ปกติ ไป กลับไปที่ ๆของเจ้าได้แล้ว แล้วก็ระวังตัวให้ดีอย่าให้ใครเขายิงเจ้าได้อีก รู้ไหม แล้วเจ้านกกระเรียงขาวตัวนั้นก็กระพือปีก พรึ่บๆๆๆ แล้วส่งเสียงอันดังร้องขึ้นเหมือนมันดีใจก่อน ที่จะทยานบินขึ้นสู่ท้องฟ้าโผบินจากตรงนั้นไปอย่างเชื่องช้า จากตรงนั้นไปในทันที ชายหนุ่มยืนมองนก กระเรียงขาวที่โผบินไปสู่อิสระได้อีกครั้งตัวนั้นอย่างนิ่งนาน เขามองจนเจ้านกกระเรียงขาวตัวนั้นบิน จนหายลับไปจากสายตาของเขาเลยทีเดียว เขานึก ว่ามันคงจะดีใจที่ได้รอดชีวิตนะ แล้วเขาก็ดีใจและ มีความสุขที่ได้ช่วยชีวิตของมันไว้ ขอให้เจ้าจงปลอดภัยเถิด เขานึกอธิฐานให้มันแล้วเดินกลับที่อยู่อาศัย อันเปล่าเปลี่ยวและเดียวดายของตนไปเหมือนกัน แล้วจากวันนั้นมาอีกหลายวันเหมือนกันของคืนวันหนึ่ง มีเสียงเหมือนมีคนมาเคาะประตูกระท่อม ของชายหนุ่มอยู่ กอ้ง ๆๆๆ เมื่อชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดประตูดูก็เห็นว่าได้มีหญิงสาวผู้ที่มีความ งดงามอย่างที่จะหาที่เสมอเหมือนแล้วมิได้นางหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่ ที่ตัวนางนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า และที่เสื้อผ้านั้นมีแต่หิมะปกคลุมเลอะเทอะจนเป็นสีขาวขาวโพลนไปหมดทั้งตัว นี่นางคงจะเดินฝ่า หิมะมาเป็นเวลานานมากอย่างแน่นอน เขาคิด ด้วยชายหนุ่มนั้นเป็นคนใจดีมีเมตตาอยู่ เขาจึงนึกสงสารนางที่ต้องยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเย็นแบบ นั้น จึงบอกกับนางว่า ข้างนอกน่ะหนาวมากนะ ก่อนอื่นถ้านางจะมีธุระอะไรก็เข้ามาข้างใน บ้านก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สบายไป เชิญ ๆเข้ามาข้างในก่อนเถอะ แล้วค่อยพูดถึงธุระของนางนะ หญิงสาวนางนั้นทำท่าทางเหมือนโล่งใจอะไรบางอย่าง แล้วนางจึงเอ่ยกับชายหนุ่มเจ้าของบ้านว่า ข้าเดินหลงทางมาไกลเหลือเกิน ต้องเดินวกไปวนมาด้วยหาทางไม่ถูก คืนนี้ดึกมากแล้วอยากจะ ขอความกรุณาจากท่าน ขอให้ข้าได้ค้างที่นี่สักคืนด้วยเถิด ชายหนุ่มนิ่งฟังและพยักหน้ารับคำนางแล้วเขาจึงพานางเข้ามานั่งผิงไฟที่ก่อไว้อยู่ตรงกลางบ้านแล้วบอกกับ นางว่า เชิญนางนั่งผิงไฟให้ร่างกายอุ่นเสียก่อน ทำตัวให้สบาย ๆไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก หญิงสาว ยิ้มรับแล้วลงนั่งพร้อมกับมองไปรอบ ๆ นางเห็นสำรับอาหารที่ชายหนุ่มคงจะเตรียมไว้เพื่อจะกินมื้อนี้ ด้วยชายหนุ่มนั้นตัวคนเดียวและหมู่นี้เขาก็ไม่ได้เข้าไปในเมืองเพื่อหาซื้ออะไร อาหารที่เขาตั้งสำรับวาง ไว้นั้นจึงมีแต่ข้าวกับผักดองอย่างเดียวเท่านั้นเอง แต่เขาก็ยังเชื้อเชิญให้นางกินอีกด้วย นางจึงบอก กับเขาว่า ข้ามีเสบียงอาหารพกติดตัวมาด้วย อนุญาติให้ข้าได้ทำอาหารให้ท่านเพื่อเป็นการตอบแทนด้วยเถิด แล้วนางก็ล้วงเอาห่อผ้าที่นางพกเสบียงอาหารติดตัวนั้นออกมาและจัดการทำอาหารให้ชายหนุ่มทันที แล้วนาง ยังเล่าเรื่องของนางให้ชายหนุ่มฟังอีกด้วยว่า นางนั้นพ่อแม่ได้ตายลงเสียหมดแล้ว ต้องอยู่ตัวคนเดียว และก่อนตายพ่อของนางได้บอกว่ามีเพื่อนคนรู้จักกันอาศัยอยู่ที่เมืองนี้ นางจึงดั้นด้นมาที่เมืองที่นาง ไม่เคยมาและรู้จักมาก่อน นางเลยต้องหลงทางแลัวเดินวกไปวนมาจนมาถึงบ้านของเขาอย่างที่เขาเห็น นี่แหละ แต่ว่าแม้แต่จะเป็นวันรุ่งขึ้นและรุ่งขึ้นมาอีกวันแล้วก็ตาม หิมะก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกให้เลยสักนิดเดียว ยังคงตกหนักอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหยุด หญิงสาวและชายหนุ่มจึงออกไปไหนไม่ได้ หญิงสาวนางนั้น จึงหันมาปฏิบัติพัดวีชายหนุ่มให้โดยการทำอาหารที่มีเสบียงอยู่เหลือน้อยนิดนั้น แล้วนางยังเย็บปักถักร้อย เก่งเป็นเยี่ยมเลยทีเดียวอีกด้วย นางขยันไม่ปล่อยเวลาให้ปล่าวประโยชน์เที่ยวตามเก็บเสื้อผ้าเก่า ๆของชาย หนุ่มมาปะและซ่อมให้ นางคงคิดตอบแทนที่ชายหนุ่มให้ที่พักหลบหิมะมาตั้งหลายวันนั่นเอง แล้ววันนี้หิมะก็หยุดตกลงแล้ว ท้องฟ้าแจ่มใสพระอาทิตย์ได้เวลารีบออกมายื่นหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แต่ว่า หญิงสาวกำลังจะต้องจากไปชายหนุ่มรีบวิ่งตามนางไปและตรงเข้าจับมือนางไว้แล้วพูดบอกนางว่า ถ้านางยังไม่ตกลงปลงใจที่จะไปอยู่กับใครละก็ ได้โปรดอยู่ที่นี่กับข้าเถิด ข้าอยากให้นางอยู่ที่นี่ตลอด ไป นะ อย่าจากข้าไปเลย แล้วจึงเป็นด้วยการนี้ทั้งสองเลยตกลงปลงใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันนับ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อย่างมีความสุข อยู่มาวันหนึ่งหญิงสาวผู้เป็นภรรยาของชายหนุ่มแล้วนั้นได้ขอร้องให้เขาสร้างห้องเล็ก ๆให้ขึ้นที่ข้าง ๆบ้าน ข้าอยากจะทอผ้าเพื่อให้ท่านนำไปขายบางทีเราอาจโชคดีขายได้เงินมาซื้ออาหารดี ๆไว้กินบ้าง ชายหนุ่ม จึงรีบทำตามที่นางขอร้องคือสร้างห้องเล็ก ๆขึ้นให้นางห้องหนึ่ง เมื่อสร้างห้องที่นางต้องการเสร็จแล้ว วันนี้นางจะเข้าไปทอผ้าชายหนุ่มรีบไปหาเศษไหมมาให้นางแต่ก่อนที่นางจะเข้าห้องไปนั้นนางได้ หันมาสั่งกับชายหนุ่มอย่...