Meta tags:
description=memoir of May;

Headings (most frequently used words):

เรื่องเล่า, ชาวโรงบาล, คลังเก็บ, หมวดหมู่, alliance, around, awesome, memory, open, up, blog, stats, เลขที่ออก, ใบนัดและใบเสร็จ, ปล่อยตัวและปล่อยผ่าน, แอดมิท, เข็นไปเข็นมา,

Text of the page (most frequently used words):
2008 (11), 2009 (11), may (6), health (6), comment (5), filed (5), under (5), 29ม (5), เรื่องเล่า (5), #ชาวโรงบาล (5), maymories (4), memories (4), กันยายน (4), 2007 (4), มกราคม (4), มีนาคม (4), กรกฎาคม (4), 2010 (4), 2011 (4), leave (4), wordpress (3), com (3), ตุลาคม (3), พฤศจิกายน (3), ธันวาคม (3), กุมภาพันธ์ (3), เมษายน (3), สิงหาคม (3), ทูบีคอนตินิว (3), ต้องการ (2), สมัครสมาชิกแล้ว (2), สมัครเป็นสมาชิก (2), fine (2), memory (2), day (2), awesome (2), around (2), มิถุนายน (2), บาทไทย (2), เริ่มต้น, ออกแบบเว็บแบบนี้ด้วย, เว็บไซต์, ชื่อ, อีเมล, แสดงความเห็น, กำลังโหลดแสดงความเห็น, ยุบแถบนี้, จัดการการสมัครสมาชิก, เว็บใน, การอ่าน, รายงานเนื้อหานี้, เข้าสู่ระบบ, ลงทะเบียน, ความเป็นส่วนตัว, มีบัญชี, อยู่แล้วเหรอ, เข้าสู่ระบบตอนนี้, ลงทะเบียนให้ฉัน, บลอกที่, 989, hits, blog, stats, journey, blogazine, dudesweet, daypoet, สวนสมอง, open, postcrossing, lonely, planet, ไปไหนมา, โลโม, สะพายเป้, roundeyes, roundears, jeedjaad, วิณทร์, เลียววาริณ, ปราย, พันแสง, นิ้วกลม, ทรงศีล, ทรงกลด, คุกกี้นิ้วกลม, เอเอฟ5, เด็กชายผู้ไม่เตะบอลตอนกลางวัน, เจ้าหญิงเพี้ยน, weirdprincess, ร้านกล้วยปั่น, tuleedin, พี่โอ๊ท, odigimon, พี่แขก, pktraveller, พี่เมกิ, chelie, พี่ฝัน, moonraking, พี่ฝน, rainyseason, พี่นาย, คุณชายกลาง, พี่ต้อม, myway, พี่จุ๋ม, jummdcu, บีม, beambongga, น้องโรส, rozier, น้องฮิม, ketchupp, น้องสิ, sine, die, นายหมูตุ้ย, simple, but, happy, นกพรายแสง, pattararanee, sirluck, เอ็ม, เด็กหญิงอารมณ์ดี, อย่าเชื่อ, sector13, วิภพ, ล้อมเขต, ชโย, coconut, shell, alliance, uncategorized, think, smoking, area, love, literacy, hero, feel, หมวดหมู่, 2012, 2014, 2016, คลังเก็บ, 2026, older, posts, หลังจากนั้นบุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงเราไปห้องเอ็กซเรย์, ไปสแกนสมอง, ส่งไปวัดคลื่นหัวใจ, แล้วก็ย้ายเตียงไปอีกฟากนึงของห้อง, ระหว่างนั้นที่หมอหรือพยาบาลเข้ามาดูอาการ, ประมาณสิบคน, เราพยายามจะบอกทุกคนว่า, เฮ้ย, ไอหัวแตก, เลือดไหลซิบๆเลย, เนี่ยตอนนี้ก็ยังไหลอยู่นะ, ยูจะไม่ทำแผลล้างแผลให้เลยเหรอ, คือตอนนั้นเวลาระมาณ, 00น, ทุกคนบอกว่า, เดี๋ยวไอจะไปถามหมอใหญ่ให้นะ, ยังไงยูก็นอนรอไปก่อน, นอนไปสิคะ, ปาเข้าไปเที่ยงคืนก็ยังนอนแกร่วในห้องฉุกเฉิน, แถมพี่โก้, คำใช้เรียกคนเชื้อสายเม็กซิโก, เตียงข้างๆก็กรนจนเตียงสั่น, ไม่นับเสียงร้องโอดโอยจากป้าผิวสีเตียงตรงข้าม, และเสียงหลากหลายภาษานานาชาติของคนมาเยี่ยมอีก, ใครข่มตาหลับลงได้นี่เก่งมาก, แล้วหมอก็เดินมาบอกที่เตียงด้วยหน้าตาอิดโรยว่า, ฉันคิดว่าคุณต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักคืนนะ, เดี๋ยวฉันจะส่งเธอขึ้นห้องพัก, แล้วเรื่องอื่นๆมันก็ตามมาอีก, โปรดติดตามตอนต่อไป, หมอคนที่หนึ่งมารอบนึงก็เล่าอาการไป, หมอคนที่สองมาก็เล่าอาการไป, หมอคนที่สามมาก็เล่าอาการไปอีก, จนพอคนที่สี่มาถาม, ก็เลยสบถไปว่า, อะเก๊นนน, ราวน์เท็น, ทีนี้คุณหมอหนุ่มก็เปลี่ยนสีหน้าจากหน้าเครียดๆเป็นขำก๊ากเลยจ้ะ, ยิ้มแล้วหล่อเชียว, ถามสิบรอบก็ให้อภัยได้, คุณหมอก็เลยแซวว่า, ไหนบอกว่าเพิ่งมาเมกาได้สี่เดือน, กวนตีนได้ขนาดนี้นึกว่าอยู่มาสีปีแล้วนะ, ดีๆหมอจะได้ถามอาการรู้เรื่องไม่ต้องใช้คนช่วยแปล, ตอนนั้นก็อยากจะบอกว่าที่ไทยก็สอนภาษาอังกฤษนะ, มัวแต่ตะลึงกับลักยิ้มหมออยู่เลยลืมแซวกลับเลย, หลังจากได้เตียงเจ้าหน้าที่ก็เข็นเตียงไปไว้ที่มุมนึง, มุมที่มีพี่ตำรวจยืนคุมอยู่มากมายบริเวณนั้น, ตอนแรกก็สงสัยว่าทำไมตำรวจเยอะ, คิดว่าคงรับคนเจ็บมาส่งโงพยาบาลออก, แนวหน่วยกูชีพสินะ, แต่ไม่ใช่ค่ะ, คือพี่ตำหนวดเค้ามาเฝ้านักโทษที่ป่วยค่ะ, ช็อตนั้นนี่คุณคิดว่าไงคะ, เกิดมาก็เพิ่งจะเจออะไรติดขอบชิดจออาชญากรรมครั้งแรกก็ที่ต่างแดนนี่ล่ะ, ระหว่างนั้นก็จะมีเจ้าหน้าที่มาถามข้อมูลส่วนตัว, มีหมอมาถามอาการอยู่เรื่อยๆ, ถ้าเทียบเมืองไทยก็จะเป็นหมอฝึกหัด, ออกประลองสนามในห้องฉุกเฉินนั่นล่ะ, เข็นไปเข็นมา, ถ้าอยู่ไทยนี่พี่รับรองว่าพี่จัดให้แบบโรงพยาบาลพังแน่, ติดที่อยู่ที่นี่เถียงกับเค้าไม่คล่องเถอะ, แต่ก็ถือว่าครั้งนี้ยังโชคดีที่มีพี่หมอผู้ใจดีอยู่เบื้องหลัง, คอยให้คำแนะนำเรื่องล้างแผลด้วยตัวเอง, เนี่ยก็คิดว่าจะเปิดรับล้างแผลให้คนไทยในนิวยอร์คผู้เลือดตกยางออกโดยผู้เชี่ยวชาญเรื่องเลือดตกยางออกแบบราคามิตรภาพแล้วนะ, คือเอาจริงนะเข้าวันที่สี่แล้วก็ยังไม่ทำแผลให้เลย, ขนาดบอกพยาบาลไปว่าขอแค่สำลีกับแอลกอฮอล์ก็ได้ไม่ต้องมาเย็บแผล, ก็ยังไม่ให้เลย, ถึงขนาดโวย, เหวี่ยงนั่นล่ะ, กับพยาบาลไปว่า, ยูโน้วว, อินไทยแลนด์นะ, เนิร์สแฮฟทูทรีทบลีดดิ้งเฟิร์ส, ล้างแผลทำแผลก่อนเป็นอย่างแรก, ไอด้อนท์อันเดอร์สแตนดีสฮอสพิตอลโพลิซีเลย, ยูเล็ทมีบลีดดิ้งอันทิลอิทดราย, ยูพอใจกับการคลีนนิ่ง, เบดชีท, พิลโลวเซทที่เปื้อนเลือดเพื่ออะไร, กลัวไม่มีงานทำเหรอ, แค่พลาสเตอร์ปิดแผลก็จบแล้วนะ, คุณพยาบาลก็ทำหน้าแบบว่า, แล้วไง, น้อทมายบสิเนส, คิดว่าไงอ่ะ, ในเคสของเราเพื่อนบอกว่าแปลกมากที่ทางโรงพยาบาลแอดมิทเรา, แถมยื้อให้อยู่ดูอาการอีกสองสามวัน, เหตุผลที่หมอต้องให้อยู่ต่อแบบโง่ๆก็เพราะว่าบอกบอกว่าแบบนี้, ยูมาหาหมอวันศุกร์, วันเสาร์, อาทิตย์, ที่นี่จะไม่มีเจ้าหน้าที่หรือหมอทำงานมากนัก, กว่าจะทำงานก็วันจันทร์เลย, ยังไงยูก็ต้องรอ, เราก็บอกว่า, ไอแค้นท์นะ, มันเสียเวลาเรากับเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดเรา, ทำไมยูไม่คิดว่าจะมีคนป่วยวันหยุดเหรอ, ไม่เมคเซ้นส์เลย, ยูควรจะโกหกคนไข้นะ, แบบนี้ภาพพจน์โรงพยาบาลนี้มันก็ดูแย่มาก, แล้วก็พยายามเสนอไปว่าให้เราไปนอนพักที่บ้านได้ไหม, เพราะว่าอยู่โรงบาลก็ไม่ทำอะไรนอกจากวัดความดันกับเจาะเลือดทุกวัน, แล้วเราก็โดนส่งตัวขึ้นวอร์ตแบบงงๆ, มารู้ทีหลังว่าปกติแล้วโรงพยาบาลที่นี่จะไม่ค่อยรับคนไข้ให้แอดมิท, จะพยายามไล่กลับตั้งแต่อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้ว, ขนาดเพื่อนของเพื่อนเป็นไข้เลือดออกยังได้นอนแค่ในห้องฉุกเฉินเอง, พอไข้ขึ้นก็ให้แอสไพรินลดไข้, เช้ามาก็ไล่กลับบ้าน, ซึ่งบริการแค่นั้นยังโดนชาร์จไปเป็นพันดอลลาร์, แต่เพื่อนก็ไปทำเรื่องว่าเป็นนักศึกษาไม่มีรายได้, จะเอามากมายขนาดนั้นมาจ่ายได้ยังไง, สรุปสุดท้ายทางโรงพยายบาลก็ลดค่าใช้จ่ายให้, ตอนนั้นก็เริ่มกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายของตัวเองแล้วล่ะ, รอติดตามค่าใช้จ่ายของเราในตอนต่อๆไปนะ, แอดมิท, นั่นไง, กูว่าแล้ว, ถ้าซื้อหวยนี่ถูกรางวัลแน่, พอถึงวันนัด, คนไข้ชั้นเยี่ยมแบบเราก็ไปสิคะ, ไปถึงพยาบาลก็ทำหน้างงใส่, ถามว่ามาทำไม, แล้วทำไมหมอให้มาที่แผนกฉุกเฉินล่ะ, ทำไมไม่ส่งไปแผนกไตเลย, คุณพยาบาลคนนี้ดีมาก, นางก็วิ่งวุ่นโทรถามแผนกที่เกี่ยวข้องให้เป็นชั่วโมง, จนสรุปได้ว่าให้กลับไปรอที่บ้านจนกว่าจะมีคนโทรไปนัดอีกครั้งนึงนะ, ต่อรองกันจนสรุปได้ว่าจะล่อยเรากลับบ้านแล้วกลับมาตวจไตอีกทีอาทิตย์หน้า, ซึ่งตรงกับคริสต์มาสต์และอาทิตย์ต่อไปคือปีใหม่, ตอนนั้นเราถามหมอว่า, อาร์ยูชั๊วร์, อิทส, ลอง, ฮอลิเดย์นะ, หมอก็ชะงักแล้วก็ยืนยันให้เรากลับมาอีกทีตอนช่วงปีใหม่, ค่ารักษาพยาบาลที่นี่จะถูกส่งบิลไปแจ้งที่บ้านแล้วก็ให้คนไข้มาจ่ายตามหลังนะ, โปรดติดตามขั้นตอนการจ่ายเงิน, นอนอยู่หลายวันแบบไม่เกิดประโยชน์, ก็เลยขอหมออกจากโรงพยาบาล, คุณหมอผู้กระตือรือร้น, ในวันสุดท้าย, ก็มาบอกว่าจะออกทำไมล่ะ, เนี่ยอยากจะขอตรวจไตสักหน่อย, kidney, biopsy, คือจริงๆก็รู้นะว่าทั้งหมดทั้งมวลก็มีผลมาจากภูมิแพ้เดิมของเราที่เป็นมาก่อนหน้านี้แล้วล่ะ, ทำให้เลือดจาง, ซีด, ผอม, อันนี้ตีเนียนไม่ได้เล่าให้หมอที่นี่ฟังนะ, ทีนี้คุณหมอก็กลัวจะมีอาการไตวายแล้วตายไว, ก็พูดหว่านล้อมว่าอาการแบบนี้คนอายุสามสิบเค้าไม่เป็นกันหรอกนะ, เนี่ยผิดปกติมาก, คือในใจตอนนั้นนี่อยากตะโกนว่าคนจะป่วยมันก็ไม่เลือกอายุเลือกเพศนะ, แล้วนี่ขนาดยังไม่ได้เล่าประสบการณ์เป็นลมอันโชกโชนให้หมอฟัง, หมอยังดราม่าไปได้ขนาดนั้น, คือเราก็คิดเลยว่าเงียบปากไปดีกว่า, ไม่งั้นโดนจับผ่าตับไตไส้พุงแน่ๆ, ปล่อยตัวและปล่อยผ่าน, จนสุดท้ายก็แจ้งเจ้าหน้าที่การเงินเค้าไปว่า, เดี๋ยววันพรุ่งนี้ไอจะเอาเอกสารประกันไปให้ที่โรงพยาบาลนะ, แล้วทีนี้ก็คุยรายละเอียดกันต่อหน้าดีกว่า, คุยทางโทรศัพท์มันไม่รู้เรื่อง, ซึ่งพอถึงเวลาก็ไปที่แผนกการเงินตามที่นัดวันเวลากันไว้, ถามเสร็จอะไรเสร็จแล้วก็ให้กลับบ้านโดยไม่ต้องจ่ายเงิน, กะเหรี่ยงไทยก็งงสิคะ, สรุปว่าต้องอะไรยังไง, พอรุ่งขึ้นเท่านั้นล่ะ, มีโทรศัพท์เข้าระหว่างเรียนหลายสายมาก, พอมีโอกาสรับโทรศัพท์ก็รู้ว่าเป็นเรื่องเอกสารประกันเค้าขอให้เตรียมให้หน่อย, ให้ขอจากบริษัทประกันที่ไทย, สรุปสุดท้ายก็ลำบากคุณนายแม่จัดหาเอกสารเรื่องประกันให้อีก, คือแม่จ่ายค่าประกันให้ยังไม่พอ, แม่ยังต้องมาลำบากวิ่งวุ่นเอกสารให้อีก, ไม่อยากนับเรื่องอื่นๆที่แม่ทำให้มาตลอด, บุญคุณท่วมหัวตอบแทนไม่ได้, เพราะไม่มีปัญญา, ไม่อยากพูดถึงเยอะ, เดี๋ยวดราม่าอีก, เจอหมอเสร็จหมอก็อธิบายนั่นนี่โน่นไปแล้วบอกให้ไปเคลียร์ค่ารักษาครั้งแรกก่อน, ก็ไม่ได้คิดอะไร, ไปแผนกการเงิน, นั่งรอแล้วรออีก, เจ้าหน้ที่ก็เอ็นจอยเดอะทามมาก, จนต้องปลอบใจตัวเองว่าต้นตระกูลของคนที่นี่คงมาจากตัวสล็อท, กว่าจะเดินกว่าจะย้ายแฟม, กว่าจะส่งต่อข้อมูล, ทั้งๆที่ก็มีคอมพิวเตอร์อยู่ข้างหน้า, ช่างเป็นการเสียทรัพยากรโดยใช่เหตุจริงๆ, พอถึงคิวก็ถามประวัติถามประกันสุขภาพมากมาย, เราก็ยื่นหลักฐานเท่าที่มีไปว่ามีประกันอะไรบ้าง, ซึ่งคำถามพวกนี้ก็ถามไปหมดแล้วตอนนอนอยู่โรงพยาบาล, คือถ้าจะบันทึกลงคอมพวิเตอร์ก็แค่คีย์รหัสคนไข้, ทุกสิ่งอย่างก็จะโผล่มาแล้วป่ะ, อ่อ, ลืมไปว่าประชากรที่นี่มันเยอะ, ต้องแบ่งๆงานกันทำ, ไม่งั้นจะมีคนว่างงาน, หลังจากรอจนเลิกรอ, ทีนี้ก็มีจดหมายแจ้งค่ารักษามา, เป็นเงิน, 182, เป็นค่าเอ็กซเรย์และสแกนสมอง, แต่ไม่มีค่าอื่นๆใดอีก, เลยเหมาเอาเองว่าอาจจะมีมาตามหลังหรือประกันคงจะช่วยจ่าย, แล้ววันนึงก็มีเสียงตามสายมาบอกว่าหมอขอนัดตรวจ, โดยให้ขึ้นไปที่ห้องพักหมอเลย, หมอจะแจ้งรายละเอียดเรื่องการรักษาอีกที, คนไข้ที่ดีก็ไปสิคะ, ตอนนั้นคิดว่าจ่ายแค่สองร้อยดอลลาร์ก็โอนะ, ไม่ต่างกับเมืองไทย, ทำไมใครๆถึงบอกว่าค่าหมอที่นี่แพงวะ, ใบนัดและใบเสร็จ, จบการเล่าเรื่องประสบการณ์ป่วยต่างแดนไว้, ที่นี้, โอยยยยยย, อกอีแป้นจะแตก, ครั้งนี้ถือว่ายังมีบุญเก่าคุ้มกะลาหัวอยู่, ได้แต่หวังว่าชีวิตนิวยอร์คเกอร์, จะไม่เก้อนะ, กะเหรี่ยงไทยก็รอดไปสิคะพี่น้องงงง, ด้อนท์วอรี่นะ, ด้อนท์คราย, ไอทำเรื่องขอลดค่าใช้จ่ายให้ยูแล้ว, สบายใจได้, ตอนนั้นนี่มือเย็นแล้วค่ะ, ลดไปเท่าไหร่วะ, ตายโหงแน่งานนี้, เจ้าหน้าที่ก็กดๆคำนวณๆ, จนได้เลขสุดท้ายออกมา, คือ, ก็เท่ากับเบ็ดเสร็จแล้วจ่ายไป, หรือประมาณ, สภาพตอนนั้นนี้คือตาแดงๆ, เพราะเมื่อคืนนั่งดูซีรีย์โต้รุ่ง, คงแลดูน่าสงสารคล้ายว่ากำลังจะร้องไห้, เจ้าหน้าที่ก็ปลอบใจว่า, 325, 150, แต่ให้ผ่อนจ่าย, 6เดือน, ตอนนั้นกะเหรี่ยงไทยก็แทบจะตายคาโต๊ะ, เพราะคิว่าจ่ายแค่, 200, ดอลลาร์ตามบิล, แต่นี่มันคือสองหมื่นดอลลาร์ค่ะ, แล้วคุณนางฟ้าก็กลับมาบอกว่า, ไอไปทำเรื่องขอลดค่าใช้จ่ายให้ยูมานะ, เดี๋ยวไอจะทำเอกสารสรุปให้ละกัน, ยูอาร์สติวเด้นท์, ยูด้อนท์แฮฟอะมันนี่, ทูเพย์ดีส, ไอจะไปถามเจ้านายไอก่อนนะว่าจะช่วยยูยังไงได้บ้าง, แต่นางฟ้าในโลกนี้มีจริง, คุณเจ้าหน้าที่ก็โพล่งมาว่า, แล้วนางก็เขียนว่า, ใช่ค่ะ, คุณอ่านไม่ผิดค่ะ, คูณเป็นเงินไทยได้, เวลานั้นก็ประมาณ, อ่านได้ว่า, เห็นตัวเลขแล้วพะอืดพะอมหน้ามืดอีกรอบเลยค่ะ, เจ็ดแสนห้าหมื่นแปดพันสี่ร้อยสี่สิบบาทสี่สิบหกสตางค์, 758, 440, สองหมื่นหนึ่งพันสามร้อยหกสิบสี่ดอลลาร์กับอีกห้าสิบสองเซ็นต์, 364, วันนี้ก็ไปเจอเจ้าหน้าที่การเงินคนนี้, เค้าก็ถามเรื่องประกันว่าเป็นประเภทไหน, จ่ายยังไง, เค้าจะต้องติดต่อตัวแทนยังไง, ก็สรุปว่าประกันของเราเป็นแบบจ่ายไปก่อนแล้วมาเบิกเอาทีหลัง, นางก็ทำตาโตแล้วบอกว่า, เล็ทมีเช็ค, ยัวร์, บิล, ต้องเล่าก่อนว่า, ตอนที่เรานอนอยู่โรงพยาบาล, จะมีเจ้าหน้าที่การเงินเข้ามาสอบถามเรื่องอาชีพ, รายได้, และประกันสุขภาพ, เจ้าหน้าที่คนนี้ก็เป็นคนสอบถามและดูแลข้อมูลของเราตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา, เลขที่ออก, memoir,

Text of the page (random words):
maymories may memories memoir of may maymories may memories may เรื่องเล่า ชาวโรงบาล 7 เลขที่ออก 29ม ค 16 ต้องเล่าก่อนว่า ตอนที่เรานอนอยู่โรงพยาบาล จะมีเจ้าหน้าที่การเงินเข้ามาสอบถามเรื่องอาชีพ รายได้ และประกันสุขภาพ เจ้าหน้าที่คนนี้ก็เป็นคนสอบถามและดูแลข้อมูลของเราตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา วันนี้ก็ไปเจอเจ้าหน้าที่การเงินคนนี้ เค้าก็ถามเรื่องประกันว่าเป็นประเภทไหน จ่ายยังไง เค้าจะต้องติดต่อตัวแทนยังไง ก็สรุปว่าประกันของเราเป็นแบบจ่ายไปก่อนแล้วมาเบิกเอาทีหลัง นางก็ทำตาโตแล้วบอกว่า เล็ทมีเช็ค ยัวร์ บิล แล้วนางก็เขียนว่า 21 364 52 ใช่ค่ะ คุณอ่านไม่ผิดค่ะ สองหมื่นหนึ่งพันสามร้อยหกสิบสี่ดอลลาร์กับอีกห้าสิบสองเซ็นต์ คูณเป็นเงินไทยได้ ณ เวลานั้นก็ประมาณ 758 440 46 บาทไทย อ่านได้ว่า เจ็ดแสนห้าหมื่นแปดพันสี่ร้อยสี่สิบบาทสี่สิบหกสตางค์ เห็นตัวเลขแล้วพะอืดพะอมหน้ามืดอีกรอบเลยค่ะ แต่นางฟ้าในโลกนี้มีจริง คุณเจ้าหน้าที่ก็โพล่งมาว่า ยูอาร์สติวเด้นท์ ยูด้อนท์แฮฟอะมันนี่ ทูเพย์ดีส ไอจะไปถามเจ้านายไอก่อนนะว่าจะช่วยยูยังไงได้บ้าง ตอนนั้นกะเหรี่ยงไทยก็แทบจะตายคาโต๊ะ เพราะคิว่าจ่ายแค่ 200 ดอลลาร์ตามบิล แต่นี่มันคือสองหมื่นดอลลาร์ค่ะ แล้วคุณนางฟ้าก็กลับมาบอกว่า ไอไปทำเรื่องขอลดค่าใช้จ่ายให้ยูมานะ เดี๋ยวไอจะทำเอกสารสรุปให้ละกัน ตอนนั้นนี่มือเย็นแล้วค่ะ ลดไปเท่าไหร่วะ ตายโหงแน่งานนี้ เจ้าหน้าที่ก็กดๆคำนวณๆ จนได้เลขสุดท้ายออกมา คือ 25 แต่ให้ผ่อนจ่าย 6เดือน ก็เท่ากับเบ็ดเสร็จแล้วจ่ายไป 150 หรือประมาณ 5 325 บาทไทย สภาพตอนนั้นนี้คือตาแดงๆ เพราะเมื่อคืนนั่งดูซีรีย์โต้รุ่ง คงแลดูน่าสงสารคล้ายว่ากำลังจะร้องไห้ เจ้าหน้าที่ก็ปลอบใจว่า ด้อนท์วอรี่นะ ด้อนท์คราย ไอทำเรื่องขอลดค่าใช้จ่ายให้ยูแล้ว สบายใจได้ กะเหรี่ยงไทยก็รอดไปสิคะพี่น้องงงง โอยยยยยย อกอีแป้นจะแตก ครั้งนี้ถือว่ายังมีบุญเก่าคุ้มกะลาหัวอยู่ ได้แต่หวังว่าชีวิตนิวยอร์คเกอร์ จะไม่เก้อนะ จบการเล่าเรื่องประสบการณ์ป่วยต่างแดนไว้ ณ ที่นี้ filed under health 1 comment เรื่องเล่า ชาวโรงบาล 6 ใบนัดและใบเสร็จ 29ม ค 16 หลังจากรอจนเลิกรอ ทีนี้ก็มีจดหมายแจ้งค่ารักษามา เป็นเงิน 182 เป็นค่าเอ็กซเรย์และสแกนสมอง แต่ไม่มีค่าอื่นๆใดอีก เลยเหมาเอาเองว่าอาจจะมีมาตามหลังหรือประกันคงจะช่วยจ่าย แล้ววันนึงก็มีเสียงตามสายมาบอกว่าหมอขอนัดตรวจ โดยให้ขึ้นไปที่ห้องพักหมอเลย หมอจะแจ้งรายละเอียดเรื่องการรักษาอีกที คนไข้ที่ดีก็ไปสิคะ ตอนนั้นคิดว่าจ่ายแค่สองร้อยดอลลาร์ก็โอนะ ไม่ต่างกับเมืองไทย ทำไมใครๆถึงบอกว่าค่าหมอที่นี่แพงวะ เจอหมอเสร็จหมอก็อธิบายนั่นนี่โน่นไปแล้วบอกให้ไปเคลียร์ค่ารักษาครั้งแรกก่อน ก็ไม่ได้คิดอะไร ไปแผนกการเงิน นั่งรอแล้วรออีก เจ้าหน้ที่ก็เอ็นจอยเดอะทามมาก จนต้องปลอบใจตัวเองว่าต้นตระกูลของคนที่นี่คงมาจากตัวสล็อท กว่าจะเดินกว่าจะย้ายแฟม กว่าจะส่งต่อข้อมูล ทั้งๆที่ก็มีคอมพิวเตอร์อยู่ข้างหน้า ช่างเป็นการเสียทรัพยากรโดยใช่เหตุจริงๆ พอถึงคิวก็ถามประวัติถามประกันสุขภาพมากมาย เราก็ยื่นหลักฐานเท่าที่มีไปว่ามีประกันอะไรบ้าง ซึ่งคำถามพวกนี้ก็ถามไปหมดแล้วตอนนอนอยู่โรงพยาบาล คือถ้าจะบันทึกลงคอมพวิเตอร์ก็แค่คีย์รหัสคนไข้ ทุกสิ่งอย่างก็จะโผล่มาแล้วป่ะ อ่อ ลืมไปว่าประชากรที่นี่มันเยอะ ต้องแบ่งๆงานกันทำ ไม่งั้นจะมีคนว่างงาน ถามเสร็จอะไรเสร็จแล้วก็ให้กลับบ้านโดยไม่ต้องจ่ายเงิน กะเหรี่ยงไทยก็งงสิคะ สรุปว่าต้องอะไรยังไง พอรุ่งขึ้นเท่านั้นล่ะ มีโทรศัพท์เข้าระหว่างเรียนหลายสายมาก พอมีโอกาสรับโทรศัพท์ก็รู้ว่าเป็นเรื่องเอกสารประกันเค้าขอให้เตรียมให้หน่อย ให้ขอจากบริษัทประกันที่ไทย สรุปสุดท้ายก็ลำบากคุณนายแม่จัดหาเอกสารเรื่องประกันให้อีก คือแม่จ่ายค่าประกันให้ยังไม่พอ แม่ยังต้องมาลำบากวิ่งวุ่นเอกสารให้อีก ไม่อยากนับเรื่องอื่นๆที่แม่ทำให้มาตลอด บุญคุณท่วมหัวตอบแทนไม่ได้ เพราะไม่มีปัญญา ไม่อยากพูดถึงเยอะ เดี๋ยวดราม่าอีก จนสุดท้ายก็แจ้งเจ้าหน้าที่การเงินเค้าไปว่า เดี๋ยววันพรุ่งนี้ไอจะเอาเอกสารประกันไปให้ที่โรงพยาบาลนะ แล้วทีนี้ก็คุยรายละเอียดกันต่อหน้าดีกว่า คุยทางโทรศัพท์มันไม่รู้เรื่อง ซึ่งพอถึงเวลาก็ไปที่แผนกการเงินตามที่นัดวันเวลากันไว้ ทูบีคอนตินิว filed under health leave a comment เรื่องเล่า ชาวโรงบาล 5 ปล่อยตัวและปล่อยผ่าน 29ม ค 16 นอนอยู่หลายวันแบบไม่เกิดประโยชน์ ก็เลยขอหมออกจากโรงพยาบาล คุณหมอผู้กระตือรือร้น ในวันสุดท้าย ก็มาบอกว่าจะออกทำไมล่ะ เนี่ยอยากจะขอตรวจไตสักหน่อย kidney biopsy คือจริงๆก็รู้นะว่าทั้งหมดทั้งมวลก็มีผลมาจากภูมิแพ้เดิมของเราที่เป็นมาก่อนหน้านี้แล้วล่ะ ทำให้เลือดจาง ซีด ผอม อันนี้ตีเนียนไม่ได้เล่าให้หมอที่นี่ฟังนะ ทีนี้คุณหมอก็กลัวจะมีอาการไตวายแล้วตายไว ก็พูดหว่านล้อมว่าอาการแบบนี้คนอายุสามสิบเค้าไม่เป็นกันหรอกนะ เนี่ยผิดปกติมาก คือในใจตอนนั้นนี่อยากตะโกนว่าคนจะป่วยมันก็ไม่เลือกอายุเลือกเพศนะ แล้วนี่ขนาดยังไม่ได้เล่าประสบการณ์เป็นลมอันโชกโชนให้หมอฟัง หมอยังดราม่าไปได้ขนาดนั้น คือเราก็คิดเลยว่าเงียบปากไปดีกว่า ไม่งั้นโดนจับผ่าตับไตไส้พุงแน่ๆ ต่อรองกันจนสรุปได้ว่าจะล่อยเรากลับบ้านแล้วกลับมาตวจไตอีกทีอาทิตย์หน้า ซึ่งตรงกับคริสต์มาสต์และอาทิตย์ต่อไปคือปีใหม่ ตอนนั้นเราถามหมอว่า อาร์ยูชั๊วร์ อิทส อะ ลอง ฮอลิเดย์นะ หมอก็ชะงักแล้วก็ยืนยันให้เรากลับมาอีกทีตอนช่วงปีใหม่ ค่ารักษาพยาบาลที่นี่จะถูกส่งบิลไปแจ้งที่บ้านแล้วก็ให้คนไข้มาจ่ายตามหลังนะ โปรดติดตามขั้นตอนการจ่ายเงิน พอถึงวันนัด คนไข้ชั้นเยี่ยมแบบเราก็ไปสิคะ ไปถึงพยาบาลก็ทำหน้างงใส่ ถามว่ามาทำไม แล้วทำไมหมอให้มาที่แผนกฉุกเฉินล่ะ ทำไมไม่ส่งไปแผนกไตเลย คุณพยาบาลคนนี้ดีมาก นางก็วิ่งวุ่นโทรถามแผนกที่เกี่ยวข้องให้เป็นชั่วโมง จนสรุปได้ว่าให้กลับไปรอที่บ้านจนกว่าจะมีคนโทรไปนัดอีกครั้งนึงนะ นั่นไง กูว่าแล้ว ถ้าซื้อหวยนี่ถูกรางวัลแน่ ทูบีคอนตินิว filed under health leave a comment เรื่องเล่า ชาวโรงบาล 4 แอดมิท 29ม ค 16 แล้วเราก็โดนส่งตัวขึ้นวอร์ตแบบงงๆ มารู้ทีหลังว่าปกติแล้วโรงพยาบาลที่นี่จะไม่ค่อยรับคนไข้ให้แอดมิท จะพยายามไล่กลับตั้งแต่อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้ว ขนาดเพื่อนของเพื่อนเป็นไข้เลือดออกยังได้นอนแค่ในห้องฉุกเฉินเอง พอไข้ขึ้นก็ให้แอสไพรินลดไข้ เช้ามาก็ไล่กลับบ้าน ซึ่งบริการแค่นั้นยังโดนชาร์จไปเป็นพันดอลลาร์ แต่เพื่อนก็ไปทำเรื่องว่าเป็นนักศึกษาไม่มีรายได้ จะเอามากมายขนาดนั้นมาจ่ายได้ยังไง สรุปสุดท้ายทางโรงพยายบาลก็ลดค่าใช้จ่ายให้ ตอนนั้นก็เริ่มกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายของตัวเองแล้วล่ะ รอติดตามค่าใช้จ่ายของเราในตอนต่อๆไปนะ ในเคสของเราเพื่อนบอกว่าแปลกมากที่ทางโรงพยาบาลแอดมิทเรา แถมยื้อให้อยู่ดูอาการอีกสองสามวัน เหตุผลที่หมอต้องให้อยู่ต่อแบบโง่ๆก็เพราะว่าบอกบอกว่าแบบนี้ ยูมาหาหมอวันศุกร์ วันเสาร์ อาทิตย์ ที่นี่จะไม่มีเจ้าหน้าที่หรือหมอทำงานมากนัก กว่าจะทำงานก็วันจันทร์เลย ยังไงยูก็ต้องรอ เราก็บอกว่า ไอแค้นท์นะ มันเสียเวลาเรากับเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดเรา ทำไมยูไม่คิดว่าจะมีคนป่วยวันหยุดเหรอ ไม่เมคเซ้นส์เลย ยูควรจะโกหกคนไข้นะ แบบนี้ภาพพจน์โรงพยาบาลนี้มันก็ดูแย่มาก แล้วก็พยายามเสนอไปว่าให้เราไปนอนพักที่บ้านได้ไหม เพราะว่าอยู่โรงบาลก็ไม่ทำอะไรนอกจากวัดความดันกับเจาะเลือดทุกวัน คือเอาจริงนะเข้าวันที่สี่แล้วก็ยังไม่ทำแผลให้เลย ขนาดบอกพยาบาลไปว่าขอแค่สำลีกับแอลกอฮอล์ก็ได้ไม่ต้องมาเย็บแผล ก็ยังไม่ให้เลย ถึงขนาดโวย เหวี่ยงนั่นล่ะ กับพยาบาลไปว่า ยูโน้วว อินไทยแลนด์นะ เนิร์สแฮฟทูทรีทบลีดดิ้งเฟิร์ส ล้างแผลทำแผลก่อนเป็นอย่างแรก ไอด้อนท์อันเดอร์สแตนดีสฮอสพิตอลโพลิซีเลย ยูเล็ทมีบลีดดิ้งอันทิลอิทดราย ยูพอใจกับการคลีนนิ่ง เบดชีท พิลโลวเซทที่เปื้อนเลือดเพื่ออะไร กลัวไม่มีงานทำเหรอ แค่พลาสเตอร์ปิดแผลก็จบแล้วนะ คุณพยาบาลก็ทำหน้าแบบว่า แล้วไง น้อทมายบสิเนส คิดว่าไงอ่ะ ถ้าอยู่ไทยนี่พี่รับรองว่าพี่จัดให้แบบโรงพยาบาลพังแน่ ติดที่อยู่ที่นี่เถียงกับเค้าไม่คล่องเถอะ แต่ก็ถือว่าครั้งนี้ยังโชคดีที่มีพี่หมอผู้ใจดีอยู่เบื้องหลัง คอยให้คำแนะนำเรื่องล้างแผลด้วยตัวเอง เนี่ยก็คิดว่าจะเปิดรับล้างแผลให้คนไทยในนิวยอร์คผู้เลือดตกยางออกโดยผู้เชี่ยวชาญเรื่องเลือดตกยางออกแบบราคามิตรภาพแล้วนะ ทูบีคอนตินิว filed under health leave a comment เรื่องเล่า ชาวโรงบาล 3 เข็นไปเข็นมา 29ม ค 16 หลังจากได้เตียงเจ้าหน้าที่ก็เข็นเตียงไปไว้ที่มุมนึง มุมที่มีพี่ตำรวจยืนคุมอยู่มากมายบริเวณนั้น ตอนแรกก็สงสัยว่าทำไมตำรวจเยอะ คิดว่าคงรับคนเจ็บมาส่งโงพยาบาลออก แนวหน่วยกูชีพสินะ แต่ไม่ใช่ค่ะ คือพี่ตำหนวดเค้ามาเฝ้านักโทษที่ป่วยค่ะ ช็อตนั้นนี่คุณคิดว่าไงคะ เกิดมาก็เพิ่งจะเจออะไรติดขอบชิดจออาชญากรรมครั้งแรกก็ที่ต่างแดนนี่ล่ะ ระหว่างนั้นก็จะมีเจ้าหน้าที่มาถามข้อมูลส่วนตัว มีหมอมาถามอาการอยู่เรื่อยๆ ถ้าเทียบเมืองไทยก็จะเป็นหมอฝึกหัด ออกประลองสนามในห้องฉุกเฉินนั่นล่ะ หมอคนที่หนึ่งมารอบนึงก็เล่าอาการไป หมอคนที่สองมาก็เล่าอาการไป หมอคนที่สามมาก็เล่าอาการไปอีก จนพอคนที่สี่มาถาม ก็เลยสบถไปว่า อะเก๊นนน ราวน์เท็น ทีนี้คุณหมอหนุ่มก็เปลี่ยนสีหน้าจากหน้าเครียดๆเป็นขำก๊ากเลยจ้ะ ยิ้มแล้วหล่อเชียว ถามสิบรอบก็ให้อภัยได้ คุณหมอก็เลยแซวว่า ไหนบอกว่าเพิ่งมาเมกาได้สี่เดือน กวนตีนได้ขนาดนี้นึกว่าอยู่มาสีปีแล้วนะ ดีๆหมอจะได้ถามอาการรู้เรื่องไม่ต้องใช้คนช่วยแปล ตอนนั้นก็อยากจะบอกว่าที่ไทยก็สอนภาษาอังกฤษนะ มัวแต่ตะลึงกับลักยิ้มหมออยู่เลยลืมแซวกลับเลย หลังจากนั้นบุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงเราไปห้องเอ็กซเรย์ ไปสแกนสมอง ส่งไปวัดคลื่นหัวใจ แล้วก็ย้ายเตียงไปอีกฟากนึงของห้อง ระหว่างนั้นที่หมอหรือพยาบาลเข้ามาดูอาการ ประมาณสิบคน เราพยายามจะบอกทุกคนว่า เฮ้ย ไอหัวแตก เลือดไหลซิบๆเลย เนี่ยตอนนี้ก็ยังไหลอยู่นะ ยูจะไม่ทำแผลล้างแผลให้เลยเหรอ คือตอนนั้นเวลาระมาณ 22 00น ทุกคนบอกว่า เดี๋ยวไอจะไปถามหมอใหญ่ให้นะ ยังไงยูก็นอนรอไปก่อน นอนไปสิคะ ปาเข้าไปเที่ยงคืนก็ยังนอนแกร่วในห้องฉุกเฉิน แถมพี่โก้ คำใช้เรียกคนเชื้อสายเม็กซิโก เตียงข้างๆก็กรนจนเตียงสั่น ไม่นับเสียงร้องโอดโอยจากป้าผิวสีเตียงตรงข้าม และเสียงหลากหลายภาษานานาชาติของคนมาเยี่ยมอีก ใครข่มตาหลับลงได้นี่เก่งมาก แล้วหมอก็เดินมาบอกที่เตียงด้วยหน้าตาอิดโรยว่า ฉันคิดว่าคุณต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลสักคืนนะ เดี๋ยวฉันจะส่งเธอขึ้นห้องพัก แล้วเรื่องอื่นๆมันก็ตามมาอีก โปรดติดตามตอนต่อไป filed under health leave a comment older posts สิงหาคม 2026 อา จ อ พ พฤ ศ ส 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 ม ค คลังเก็บ มกราคม 2016 กรกฎาคม 2014 มกราคม 2012 กรกฎาคม 2011 เมษายน 2011 มีนาคม 2011 กุมภาพันธ์ 2011 พฤศจิกายน 2010 ตุลาคม 2010 กันยายน 2010 มีนาคม 2010 ธันวาคม 2009 ตุลาคม 2009 กันยายน 2009 สิงหาคม 2009 กรกฎาคม 2009 มิถุนายน 2009 พ ค 2009 เมษายน 2009 มีนาคม 2009 กุมภาพันธ์ 2009 มกราคม 2009 ธันวาคม 2008 พฤศจิกายน 2008 กันยายน 2008 สิงหาคม 2008 กรกฎาคม 2008 มิถุนายน 2008 พ ค 2008 เมษายน 2008 มีนาคม 2008 กุมภาพันธ์ 2008 มกราคม 2008 ธันวาคม 2007 พฤศจิกายน 2007 ตุลาคม 2007 กันยายน 2007 หมวดหมู่ around awesome feel health hero literacy love memory smoking area think uncategorized alliance ชโย in my coconut shell วิภพ ล้อมเขต อย่าเชื่อ sector13 เด็กหญิงอารมณ์ดี เอ็ม wc sirluck s fine day around นกพรายแสง pattararanee นายหมูตุ้ย simple but happy น้องสิ sine die น้องฮิม ketchupp น้องโรส rozier บีม beambongga พี่จุ๋ม jummdcu พี่ต้อม myway พี่นาย คุณชายกลาง พี่ฝน rainyseason พี่ฝัน moonraking พี่เมกิ chelie พี่แขก pktraveller พี่โอ๊ท odigimon ร้านกล้วยปั่น tuleedin เจ้าหญิงเพี้ยน weirdprincess เด็กชายผู้ไม่เตะบอลตอนกลางวัน เอเอฟ5 awesome คุกกี้นิ้วกลม ทรงกลด a day ทรงศีล นิ้วกลม ปราย พันแสง วิณทร์ เลียววาริณ jeedjaad roundears roundeyes memory สะพายเป้ โลโม ไปไหนมา lonely planet postcrossing open up สวนสมอง daypoet dudesweet fine journey blogazine blog stats 8 989 hits บลอกที่ wordpress com สมัครเป็นสมาชิก สมัครสมาชิกแล้ว maymories may memories ลงทะเบียนให้ฉัน มีบัญชี wordpress com อยู่แล้วเหรอ เข้าสู่ระบบตอนนี้ ความเป็นส่วนตัว maymories may memories สมัครเป็นสมาชิก สมัครสมาชิกแล้ว ลงทะเบียน เข้าสู่ระบบ รายงานเนื้อหานี้ ดู เว็บใน การอ่าน จัดการการสมัครสมาชิก ยุบแถบนี้ กำลังโหลดแสดงความเห็น แสดงความเห็น อีเมล ต้องการ ชื่อ ต้องการ เว็บไซต์ ออกแบบเว็บแบบนี้ด้วย wordpress com เริ่มต้น